Archive for the ‘Smurf’ category

D-day

29 februari 2008


Het had wel iets speciaals geweest: geboren worden op een schrikkeldag. Maar smurf is het daar blijkbaar niet mee eens en houdt het liever op een gewone dag om de wereld te verkennen. Tenzij hij/zij nog heel snel van gedacht veranderd, wie weet??

Eerlijk gezegd ben ik wel blij dat het gisteren en vandaag niet in gang geschoten is, want ik was geveld door koorts.
Gisterenmorgen voelde ik me al niet zo denderend en in de loop van de namiddag ben ik koorts beginnen krijgen. Tussen 37,5 en 38°C en wetende dat mijn normale lichaamstemperatuur vrij laag is (tussen 35,5 en 36°C) was dit toch al een behoorlijke verhoging. Heel lang geleden dat ik nog koorts gehad heb en ik was vooral vergeten hoe ellendig, slap, miserabel ne mens zich voelt dan. Gelukkig kon Nora gisteren wat langer bij mijn moeder blijven, want ik zag het absoluut niet zitten om dat klein jong ferm geweld op te vangen. 500 mg Dafalgan hielp niet echt en het was pas toen ik vandaag om 12u30 1 gr Dafalgan nam dat de koorts pas na anderhalf uur begon te dalen en ik me veel beter en frisser voelde. En het voelt verdorie goed om mij weer wat meer mens te voelen.

Verder heb ik eigenlijk van niets last, dus geen idee vanwaar de koorts komt. Waarschijnlijk is Nora een beetje te vrijgevig geweest met een van haar virusje(s).

En nu de koorts (hopelijk definitief) weg is, is het nu aan smurf om mij te laten afzien ;)

Advertenties

Dubbel dokterbezoek

27 februari 2008

Bij de kinderarts: onze kleine patat heeft dus stomatitis of: een virale ontsteking van het mondslijmvlies. Ze heeft twee grote aften op de binnenkant van haar wang, eentje op haar tong en eentje op haar gehemelte. En felrood ontstoken tandvlees. Als je haar mondje binnenin ziet, verschiet ik ervan dat ze niet veel meer last heeft. Ik krijg zelf bijna zeer van er gewoon naar te kijken.
Het is dus geen herpes, gelukkig. Want dat zou willen zeggen dat ze géén lichaamscontact mag hebben met haar toekomstige kleine zus of broer. Stel je voor. Voor iemand die zo zot is van kindjes en baby’s zou dat nogal een onmogelijke en sadistische opdracht geweest zijn.

Het goede nieuws is dat ze er zelf niet zoveel last meer van heeft. Wat ze weigert of waar ze heel weinig van eet, zijn haar groentjes, zelfs als het gemixt is. Ook brood gaat moeilijk tenzij met choco, dan doet ze wél moeite :)
In de plaats geven we haar ofwel wat melk bij, ofwel een yoghurtje, een kaasyoghurtje met fruit, een potje fruitmix of fruitpap. Keuze genoeg!
Tussen het eten door en bij het slapen heeft ze blijkbaar geen last van haar stomatitis.
Eind goed, al goed dus.

Nora werd ook gemeten en gewogen. The results are: 79 cm en 11 kg!

Bij de gynaecoloog: een status quo. Nog steeds een centimeterke opening maar voor de rest nog noppes, niks, nada. Nog een lange baarmoederhals en geen verweking. Dedju.
Door hetgeen ik de laatste week voelde en merkte, had ik nochtans wel een vermoeden (en de hoop) dat er al wat schot in de zaak aan het komen was. Maar niet dus, smurf vindt het daarbinnen blijkbaar nog veel te leuk. Een zalig warm, knus, compact nestje dat ook als trampoline kan gebruikt worden en constant eten krijgen. Geen wonder dat hij/zij niet happig is om dat zomaar te laten schieten.
Het zal dus bijna zeker maart worden en niet meer februari. En kans is ook groot dat het niet mijn eigen gynaecologe is die mijn bevalling zal doen aangezien ze volgende week een weekje op verlof is (tenzij dat klein parasietje het zelfs volgende week nog niet ziet zitten om uit te breken). Ook al word je tijdens de arbeid en bevalling vooral geholpen en gesteund door de vroedvrouwen, ik vind het toch een leuker idee om bij mijn eigen gynaecologe te bevallen. Nuja, het zij zo.
Er is ook reeds een datum afgesproken om eventueel in te leiden.
** 11 maart **

Een heel raar idee vind ik dat. Ik hoop alleszins heel hard dat ik die datum niet haal. Ten eerste omdat ik het niet zo zie zitten om ingeleid te worden. Bij Nora verliep de arbeid al heel moeizaam en traag en dat was dan nog een spontane bevalling. Dus ik ben bang dat de arbeid bij een inleiding in mijn geval zeker slopend zal verlopen. Ten tweede wil ik niet nog 13 dagen wachten, verdorie! Dat lijkt me nog een eeuwigheid.
Smurfie mag zeker nog morgen en overmorgen binnenblijven, maar eens het zaterdag is, zal het voor mij niet snel genoeg kunnen gaan. Elke dag zal er eentje teveel zijn dan. En geduld is jammer genoeg absoluut geen sterke kant van mezelf.

Dus bereid jullie maar voor op veel gezaag en geklaag! ;)

Voldragen

15 februari 2008

Een mijlpaal: 38 weken zwanger vandaag. De baby is officieel ‘af’. Hoera!

Woensdag kregen we te horen hoeveel onze smurf toen ongeveer woog, 37w 5d zwanger.
And the results are…. 3200 gram! *slik* Het kan zelfs een beetje meer (of minder) zijn, het blijven ruwe schattingen.

En daar komt nog minstens 200 gram per week bij, minstens. Dus aan 40 weken zwangerschap zitten we dan aan +/- 3700 gram. En als het een weekje later komt, zoals Nora, zitten we rond de 3900 gram.
En dat kan gerust wat meer zijn ook aangezien bij Nora het geschatte geboortegewicht ook een stuk lager zat dan het reële geboortegewicht.

De hamvraag is: haalt smurf de kaap van 4 kg of niet? Hoger of lager!? :)

Ik denk dat ik alleszins best vooral kleertjes maatje 56 voorzie, want de maatjes 50 zullen wat spannen…

Als afsluiter nog een buikfotootje, vandaag genomen: exact 38 weken zwanger.
Slechts 6 dagen na de vorige foto, maar ik zie toch wel alweer verschil (denk ik): grotere buik maar vooral ‘puntiger’. Niet?

Bolle buik

9 februari 2008

37w2d (iets meer dan 2 weken later dan de vorige buikfotootjes op de blog)


Nog 20 dagen!
Of minder, of meer…

Ik gok op meer. Volgens mijn oma wordt het 6 maart. En bij Nora (en ook bij andere (achter)kleinkinderen trouwens) had ze het bij het juiste eind. Zou ze het opnieuw juist voorspeld hebben?

De voorbereidingen beginnen stilaan ook aan een einde te komen: de doopsuiker is af, het kaartje finaal gekozen en ontworpen, het bedje staat klaar in onze slaapkamer (moet wel nog opgemaakt worden), de geboortelijst is samengesteld. Alleen de maxi-cosi moet nog van de zolder gehaald worden (wat heb ik dat onding absoluut niét gemist!) en het park moet opnieuw aangekleed en verhoogd worden voor een kleine baby en niet meer voor een wild peutertje.
Tot voor kort wou Nora nog af en toe rustig in haar park spelen, maar alsof ze weet dat het park binnenkort dienst moet doen voor haar broertje of zusje, is ze er de laatste tijd veel minder geïnteresseerd in.
Ah, en dit weekend moét ik mijn valies eindelijk eens maken! Ik mag er niet aan denken dat het in gang schiet en mijn valies niet klaarstaat: een heus flipmoment!

Voor de rest strompelen we voort. Alles, maar dan ook alles, gaat veel moeizamer, trager en vaak pijnlijker. Die verdomde bekkeninstabiliteit speelt me soms wel parten.
Deze week was een heel rustige werkweek met twee dagjes heerlijk verlof, maar de volgende twee (laatste) weken zullen nog vrij druk worden. Ben eens benieuwd hoe we die weken nog gaan doorstaan. Al zuchtend en puffend :)

Maar ik kan wel al aftellen en uitkijken naar een weekje rust, zowel fysiek als mentaal, “before hell breaks lose” ;)
In die laatste week voor de uitgerekende datum ga ik Nora namelijk elke dag ‘uitbesteden’ en niet thuis houden bij mij. Het zou echt te belastend zijn (heffen, bukken om samen te spelen enz.). Hoewel ik me misschien ook wel eens zou kunnen beginnen vervelen in die week…

“Vervelen”, lang, heel lang geleden dat ik dat gevoel nog ervaren heb!

Smurf

3 februari 2008

Heel cliché maar er schuilt een grote waarheid in: de laatste loodjes wegen het zwaarst. En dat geldt zeker voor de laatste weekjes van zwanger zijn. Begin deze week had ik het erg lastig: vaak harde buiken, soms pijnlijk, constant een spanningsgevoel en (vermoedelijk) mijn ribben/spieren die zwaar ‘onder druk’ komen te staan.
Dinsdagnamiddag had ik het zo lastig op het werk dat ik toch maar naar het gynaecologisch centrum heb gebeld en daar raadden ze me aan om een half uurtje aan de monitor te liggen…
Lang getwijfeld of ik die moeite wel zou doen (half uur rijden, last minute opvang voorzien voor Nora want alleen ernaartoe rijden zag ik al helemaal niet zitten, de papa die ook vroeger moest stoppen enz.) Uiteindelijk onder druk van ventjelief en enkele collega’s toch ‘gezwicht’.

Zoals ik op voorhand eigenlijk wel kon voorspellen: de monitor was perfect normaal. Slechts 2 lichte harde buiken, niet pijnlijk, perfecte harttoontjes, veel beweging (alsof we dat nog niet wisten/voelden). Natuurlijk ook wel een grote geruststelling. Onderweg in de auto gingen er verschillende rampscenario’s door mijn hoofd: valies nog niet gemaakt, doopsuiker nog niet helemaal in orde, nog geen matras voor smurfs bedje enz enz. ’t Was echt nog niet de moment.
Waarschijnlijk dus plots zo’n last door verschillende factoren: vermoeidheid (ik moet er echt voor zorgen dat ik 8 uur slaap of ik heb inderdaad veel meer last), druk op het werk en een ferme groeispurt van smurf én buik wat een belasting is voor spieren en ribben*.

De rest van de week ging het veel beter trouwens.

Afgelopen vrijdag hadden we afspraak bij de vroedvrouw. Ik was exact 36 weken zwanger dan. En ook daar was alles ok.
Alles zit nog potpotdicht. De vroedvrouw was oprecht verbaasd over hoe lang mijn baarmoederhals nog is – fijn – en vermeldde ook nog dat smurf nog ab-so-luut niet ingedaald is. Enerzijds goed nieuws, kans dat ik veel vroeger dan 40 weken zal bevallen is klein (hoewel nog steeds onvoorspelbaar), dus ik heb nog steeds zicht op een weekje rust bij het begin van mijn zwangerschapsverlof.
Anderzijds boezemt haar uitspraken mij weinig goede hoop in over een vlotter verloop van de bevalling vergeleken met hoe het bij Nora ging. Door het heel moeizaam verweken en openen van de baarmoederhals (ondanks spontaan gebroken vliezen en weeën), daalde Nora heel traag en moeilijk in en zag ze het pas na een infuus weeënopwekkers , na pilletjes om ’t wat te stimuleren en na bijna 24u zitten om naar buiten te komen. Naar mijn mening ziet het er deze keer niet veel beter uit, alhoewel je het nooit zeker weet en alhoewel de gynaecologe blijft zeggen dat een tweede bevalling meestal echt vlotter verloopt dan een eerste.
Tja, time will tell.

Uiteraard zijn we vooral blij en gerustgesteld dat onze tweede patat het goed stelt in mama’s buik. Eruitkomen doet het sowieso, dat is alleszins één zekerheid die we hebben.

* Na drie kine-sessies is de venijnige rug/bilpijn trouwens zo goed als over. De massages deden niet alleen deugd maar hadden nog resultaat ook. Hopelijk blijft het zo, anders mag ik steeds terug voor een nieuwe sessie.
De bekkeninstabiliteit daarentegen blijft echter behoorlijk pijnlijk. Draaien in bed is een echte marteling, ’s nachts opstaan en naar het toilet strompelen ook. Gelukkig valt de pijn overdag wel mee, tenzij we ons weer wat ‘overdaan’ hebben…
Na de bevalling zal het intensieve kine worden om te zorgen dat we van die bekkeninstabiliteit vlotjes af geraken.

P.S. Inge, merci voor de osteopaat-tip. Misschien nog niet echt een goed idee nu ik nog zwanger ben, maar indien nog last na mijn zwangerschap, zeker iets om te overwegen!

33 weken

11 januari 2008

Nog anderhalve maand en ons gezinnetje krijgt uitbreiding. Het wordt steeds spannender! Ongelofelijk hoe snel deze zwangerschap voorbij gaat vergeleken met toen ik zwanger was van Nora. En hoe anders we het allemaal beleven. We zijn uiteraard even blij, evenveel in spanning, maar toch… Ik ben er alleszins minder actief mee bezig. Ik heb nauwelijks in zwangerschapsboeken gelezen of gekeken, ik heb – mea culpa – veel minder buikfoto’s getrokken en ik heb – opnieuw mea culpa – nu geen zwangerschapsdagboekje bijgehouden. Jammer en eigenlijk niet fair t.o.v. ons komend kindje. Ik ga wél wekelijks een logboekje bijhouden van grote en kleine, spectaculaire en banale dingetjes gedurende het eerste levensjaar. Ik heb dit van Nora ook en ik vind het nu al leuk om af en toe eens in te bladeren. Vooral bizar hoe snel ik nu al sommige dingen vergeten ben.

Soms vraag ik me af of we dat tweede mensje ook anders gaan beleven eens het er is. Waarschijnlijk wel. Anders, niet minder of slechter natuurlijk. Maar het is nu eenmaal realiteit dat hij/zij, anders dan bij Nora indertijd, niet de enige of de eerste is. Wat resulteert in minder tijd, minder energie, misschien ietsje minder verwondering bij de verschillende mijlpaaltjes? Uiteraard niét minder liefde of blijdschap.
Ik hoor alleszins van veel ouders met minstens 2 kindjes dat het ‘anders’ is.
Time will tell!

Ons smurfje doet het trouwens uitstekend in mama’s buik. Het groeit goed, heel goed. Op 29, 5 w (drietal weken geleden) woog onze pruts 1470 gr.
De gynaecologe heeft al een paar keer gezegd dat het opnieuw een flinke baby zal worden. Nora woog 3895 gr, zal de volgende de kaap van de 4 kg halen? *hmmpf* :)
En bewegen dat dat kind doet! Er gaat geen half uur voorbij zonder beweging. Anders dan bij Nora, heb ik me nog geen enkele keer moeten concentreren of wachten op beweging omdat ik al een tijdje niets voelde. Allemaal heel plezant en geruststellend uiteraard. Hoewel de stampen/tuimelingen/draaibewegingen soms (vaak zelfs) onaangenaam aanvoelen, af en toe tot het pijnlijke toe. Ik kan ook perfect voelen (en zien!) of het de poep is die aan het shaken is of de voetjes die aan het trappelen zijn of de rug die een andere positie aan het zoeken is. En soms kriebelingen van de handjes onderaan.

Iets minder leuk is de beginnende bekkeninstabiliteit waar ik last van heb: pijn thv bekken en rug bij zitten, staan, stappen, draaien in bed, soms hevig, soms draaglijk. Vooral bij lang stilzitten of -liggen, rechtstaan en beginnen stappen, verloopt vaak moeizaam en pijnlijk. Net een oud kreupel madammeke :)
Allemaal normale, geen ernstige dingen gelukkig. Ik zal er vooral moeten op letten voldoende te slapen en te rusten, want vermoeidheid maakt de klachten duidelijk erger.
Nog 6 weken werken! Pfffjew! Het zal aftellen worden.

Tot slot nog een grappig (bloot!) fotootje.
Blijkbaar heb ik ’s nachts onze kleine beweeglijke smurf willen intomen door m’n hand op mijn buik te leggen.
Met dit als resultaat toen ik in de spiegel keek:

19 september

19 september 2007

19 september 2006: D-day. ‘Freggel’s’ uitgerekende datum om geboren te worden. De dag waar we 9 maanden naar uitkeken. De datum zal nog lang in ons geheugen gegrift staan. Uiteindelijk liet onze pruts ons nog 6 (heel erg) lange dagen wachten voor ze het welletjes vond in mama’s buik. Zo is ze nét ontsnapt aan het sterrenbeeld van ‘maagd’ trouwens ;) Het zal wel in de sterren geschreven staan zeker?

19 september 2007: 4 maanden zwanger. Vandaag ook toevallig een afspraak gepland bij de gynaecologe én de dag waarop we weten of Nora een broertje of een zusje krijgt!
Maar dat is voorlopig nog enkel ‘for us to know (and for you to find out?)’ :) Gokjes wagen mag altijd natuurlijk, ik ben benieuwd naar jullie voorspellingen!

De echo was verder picobello. 2 mooie hersenhelften (fjew!), mooi kloppend hartje, maagje, mooie ruggengraat, handjes, voetjes, knietjes en érg beweeglijk volgens de gynaecologe. Ik vond vooral dat smurf er wat alienachtig uitzag maar evengoed was het weer zalig en wonderlijk en prachtig om dat kleine wezentje dat aan het ‘parasiteren’ is in m’n buik weer eens te kunnen zien.

Sinds deze week denk ik soms dat ik smurf voel trappelen trouwens. Af en toe en heel plots voel ik een soort gefladder/gekriebel laag in m’n buik. Maar voor ik het besef, is het al voorbij. Dat ‘first contact’ gevoel blijft wel even prachtig. Binnenkort ook een buik die meebeweegt als smurf erop los trappelt, can ’t wait! De (bijna) gekneusde ribben en samengeperste maag nemen we er wel weer graag bij :)

Jammer genoeg hebben we opnieuw geen uitprintjes gekregen (wel een video-opname) van onze smurf. Ook geen live-metingen. Volgens internet zou smurfie echter ongeveer 20 cm klein zijn en 180 grammetjes licht. Dat is iets kleiner dan een Barbie(of Ken)pop…

Dinsdag 30 oktober volgende echo. Nog 6 (lange) weken wachten!

P.S. De buikfotootjes zullen voor morgen zijn.