Archive for the ‘Uitje’ category

359!

5 mei 2012

359 staat er in het vet als ik Google Reader open. 359 ongelezen blogposts. Ik heb een beetje blogachterstand, dus. Wegens veel te druk en veel te weinig tijd. En ook, de moed om er aan te beginnen is omgekeerd evenredig met de grootte van het cijfertje in het vet…

En neen, ik doe niet aan ‘Mark as read’. Mijn neurotisch brein laat dat niet toe. Ik moet ze allemaal gelezen hebben, desnoods diagonaal. Mijn frequentie van reageren zal wel iets lager liggen dan anders.

En nu kan ik ook nog niet beginnen bijlezen, want mijnen wederhelft is bijna klaar met koken (Jaha! Ik heb een man die graag en goed kookt. Beetje jaloers nu? :) ) en straks moet ik een lijstje maken van wat we allemaal moeten meesleuren als we op familieweekend gaan volgende week. Beetje stress. En ook een uitgebreide boodschappenlijst omdat het onze beurt is om in te staan voor de voedselvoorraad en dergelijke. Beetje veel stress.

Maar dat ik er ook heel erg naar uitkijk, naar het familieweekend! 8 volwassenen en 9 kinderen. Een toffe bende!

En toen was er Van Katoen!

14 april 2012

Ook al ben ik een absolute naaileek en heb ik nog geen naaimachine aangeraakt in mijn leven (en dat is behoorlijk letterlijk te nemen), ging ik toch naar Van Katoen. Ik vond tussen het ruime aanbod workshops eentje waarvoor NUL ervaring met een naaimachine vereist was: Knuffels maken. Leek me meteen iets leuk om samen met Nora te doen.

Omdat Lena nog te klein is om mee te sleuren en we geen opvang voor Lena vonden, en ook wel omdat het me wel eens leuk leek om enkel met Nora op stap te gaan, gingen we  met ons tweetjes op stap.
Man, wat was dat plezant! Ik heb van elke seconde genoten. Wat was ze flink en behulpzaam en meegaand. Ongelofelijk. Nora die op andere momenten ook wel heel flink kan zijn, maar tegelijk ook wel vrij snel kan beginnen zeuren, boos doen en een werkelijk-niets-is-goed-bui kan hebben, gedroeg zich voorbeeldig, lief en groot. Mijn god, wat wordt ze groot. Ik ben er trouwens zeker van dat ze zelf ook heel hard genoot van de exclusieve aandacht en van het feit dat ze samen met mij iets mocht doen waarvoor Marie nog te klein was. Ze glunderde de ganse namiddag van trots en contentement.

Een portie geduld had ons oudste ook wel nodig bij momenten want de tocht naar het MIAT in Gent verliep niet zo vlot. Grote wegomlegging in Aalst – Parking op de Vrijdagmarkt volzet – ik die mijn baan absoluut niet ken met de auto in Gent en compleet gestresseerd de P-Route pijltjes trachtte te volgen zonder duidelijk doel tot ik besloot weer helemaal terug te keren en me op de parking aan het Zuid te zetten en met de tram naar Korenmarkt en dan verder te voet te gaan. Fjew. 20 minuten rond gereden voor niets dus – ikzelf die wat overmoedig was en dacht dat we geen jassen nodig hadden want dat dat enkel extra balast is en we toch niet veel zouden moeten buiten stappen. Moeha. Niet dus. Arme Nora in haar onderlijveke, T-shirt met korte mouwen en giletje. Een chance dat ’t kind nog niet te snel kou heeft…

Maar goed. Van Katoen, dus. Ik had al via Facebook opgevangen dat het er in de voormiddag al heel druk was, dus ik hield m’n hart al een beetje vast. We arriveerden om iets na 15u en het was er inderdaad heel druk. Maar doordat het een groot gebouw is, was het wel nog te doen. Alleen op het 1ste verdiep aan het  Van Katoen Kraam was het op dat moment over de koppen lopen. Ik heb enkel snel hét boek van het moment gekocht: Allemaal Rokjes van Mme ZsaZsa (*). Na de workshop ben ik wel teruggekeerd en kon ik al iets meer op mijn gemak rondkijken en kiezen. De keuze zal wel minder geweest zijn dan een paar uur ervoor maar heb toch nog leuke spullen op de kop kunnen tikken!

Ziehier de buit:

Ik had Marie beloofd dat ik iets leuks zou kopen voor haar en ze gaf mij haar wishlist door: “Iets rood met paddenstoelen.” Hmmz. En toen zag ik dat nog ene rood t-shirtje liggen met kleine paddenstoelen. Super! Marie’s enthousiasme was iets minder, maar dat lag aan de oververmoeidheid. Ze vond het wel een beetje mooi en vond het leuk dat er ook sterretjes op staan…

Nora werd ook nog geshminkt als een “grote mevrouw”. Wat ze ook geweldig vond uiteraard.

Vooral de rode lippenstift:

En dan de workshop Knuffel Maken natuurlijk. Nora was in haar nopjes, amai. Na wat uitleg begon ze meteen haar idee te tekenen op een kladblad, ging ze helemaal zelf stofjes kiezen en nemen uit de doos. En versierselkes en oogjes en lintjes. Zij zei hoe de knuffel er moest uitzien en ik mocht uitvoeren. En zelfs dat vond ze een beetje lastig, want moest het aan haar gelegen hebben, zou ze álles zelf gedaan hebben.

En zo werd “Regenboog” geboren. Een kleurrijk ijsje. Het idee, de tekening, de vorm zijn helemaal ontworpen door Nora.

En lieve hemel, wat is ze ZOT van haar knuffel! Onafscheidelijk zijn ze. Op weg naar huis in de auto heeft ze de ganse rit tegen het ding gepraat en hem overladen met kusjes en knuffels. “Ooooh jij bent mijn beste vriend” en “Ik wou dat je echt was zodat je alles kan doen wat ik graag doe.” en “Je mag voor altijd bij mij slapen, mijn liefste Regenboogje” *smak smak*.
Ik moest er bijna van bleiten, begot :)

Een formidabel geslaagd half dagje uit met mijn oudste dochter dus. En een geweldig geslaagde Van Katoen! Met een dikke proficiat aan de organisatie en vrijwilligers. Mooi uitgewerkt concept, ongelofelijk gezellig, leuke, gemoedelijke sfeer en sympathieke mensen. En met oog voor detail; zoals een patroon om een papieren bootje te vouwen op de toiletdeur :)

Ik had verwacht van een massa blogmadammen tegen te komen trouwens, maar dat viel eigenlijk wel nog mee. Ik zag wel in de vlucht de mama van Emma en Mona, Liezelmoedertje en Tante Hilde. Maar ik heb ze uiteraard niet aangesproken. Deels omdat ik het raar vind om iemand aan te spreken die ik “ken” terwijl zij mij totaal niet kennen en deels ook omdat ik een mietje ben natuurlijk :) Annelyse en Sara ken ik wel al en met hen kon ik wel even kletsen. En de inmiddels beroemde Mme ZsaZsa zag ik natuurlijk ook in de vlucht passeren.

(*) Ik weet dus van geen kanten hoe een naaimachine werkt, hoe patronen opgesteld zijn, wat al die naaitermen willen zeggen, maar toch kocht ik hét boek van Mme ZsaZsa. Of hoe zot ge kunt gemaakt worden door een hype eigenlijk. Ben wel heel blij dat ik het gekocht heb. (En ook dat ik het vóór de workshop kocht, want om 17u30 waren alle boeken uitverkocht…) Het heeft mij goesting en kriebels doen krijgen om me er zelf ook eens aan te wagen. Ooit. Misschien in september eens starten met naailessen. Het voordeel van het boek is dat ik nu én eenvoudige én mooie én heel duidelijke patronen in mijn bezit heb. Waardoor de drempel en de stap om te beginnen naaien iets kleiner wordt.
Nuja, we zien wel hoe ver we geraken met de grootse voornemens van vandaag :)

Ik heb het boek al eens doorbladerd en ook al snap ik nog steeds niet veel van al die termen en verwoordingen, ik was al meteen verslaafd aan al die prachtige foto’s (van Elza D.), de mooie, leuke lay-out en de grappige, originele schrijfstijl! En wat ruikt zo’n nieuw boek toch heerlijk…

(Wie geeft er) Van Katoen?

11 april 2012

Volgens mij komen er héél veel (niet-)bloggers aanstaande zaterdag naar het geweldige Van Katoen initiatief in Gent. Wij ook! ’t Is te zeggen. Nora en ik alleszins, want we zijn ingeschreven in de Workshop “Knuffels maken”. Een van de weinige workshop waar je geen naaimachine voor nodig hebt en aangezien ik nog geen naaimachine van dichtbij gezien heb leek me dat wel een ideale workshop. Ben heel erg benieuwd alleszins. Ook naar de duizend en één activiteiten en initiatieven en leuke dingen buiten de workshops. Ik denk dat we ogen tekort gaan hebben!

Maar mijn vraag dus. Wie komt er allemaal? Ik denk dat er wel enkele mij bekende dames naar Gent zullen trekken en het lijkt me wel leuk als ik op voorhand weet wie ik moet spotten in het MIAT museum :)

Buitenspeeldag

2 april 2012

Prachtig warm lenteweer en buitenspeeldag in Ninove. Dat konden we natuurlijk niet missen!

 

De meisjes vonden het heel leuk. Zij hebben dan ook niet veel meer nodig dan een springkasteel, wat dansen, geschminkt worden en een ijsje.

En net zoals haar grote zussen is Lena zot van dansen. Ze deed niets liever dan voortdurend door de mensenmassa te stappen en te dansen. En wij mochten achter haar aan lopen. Niet te dicht en zeker geen aanstalten doen om een handje te geven of ze werd boos, heel boos. Lees: roepen en krijsen.
Het enige wat haar voor even wat rustig hield, was een banaan. Of twee.

 

Blogmeeting 2011

30 mei 2011

Het idee voor de Enige Echte Fantastische Blogmeeting 2011 ontstond eigenlijk al begin augustus van vorig jaar. Ik herinner me dat er op Twitter heel enthousiast gereageerd werd op een eventuele blogmeeting en onder andere Sara en Isabel stelden zich meteen kandidaat om te helpen organiseren. Een plezante lunchdate in Gent later werd er een datum geprikt ergens eind oktober en was de locatie ook al heel concreet. Maar door een samenloop van omstandigheden kon de meeting toen niet doorgaan.
We besloten om de meetingplannen gewoon even uit te stellen tot de lente. Meer kans op mooi, droog weer wat meer mogelijkheden biedt op een toffe locatie.

Dus ergens in februari werd de draad emailsgewijs terug opgepikt.  Door een drukke werkagenda kon Sara spijtig genoeg niet mee helpen organiseren en – nog erger – kon ze er gisteren ook niet bij zijn. Wat als oorspronkelijk lid van het organiserend comité uiteraard heel erg jammer was natuurlijk! Ik heb haar en haar lieve zoontjes alleszins wel gemist. Maar uitstel is geen afstel: volgende keer moet ze erbij zijn! Gelukkig kregen we de enthousiaste hulp van Sofie aangeboden om de meeting in goede banen te leiden.

Ik moet zeggen, er komt nogal wat bij kijken om zoiets te organiseren: een leuke locatie vinden, een datum prikken, brainstormen over activiteiten, nadenken over hapjes en drankjes, financiële regelingen enz.

En ik moet ook volledigheidshalve zeggen dat het toch vooral Isabel is die de pluimen verdient. Zij heeft talloze telefoontjes en mailtjes gepleegd. Het was ook zij die met het voorstel van Tivoli-park op de proppen kwam. Ze deed zelfs een prospectie met één van haar dochters om te kijken of de locatie geschikt is. De textielstickers en de naambandjes waren ook haar idee. Het is een waar organisatorisch talent!

En het was echt een superlokatie! Domein Tivoli in Mechelen met een prachtige kinderboerderij, gezellig zaaltje waar we konden eten en drinken en twee soorten geleide wandelingen voor de kindjes (en ouders) waarbij ze de dieren zelf eten konden geven. Grenzend aan het zaaltje was er een grote groene ruimte met massa’s kippen, alle formaten konijnen en hazen, schildpadden,… Echt heel mooi. En relaxed omdat de kinderen relatief vrij mochten spelen aangezien de ruimte afgesloten was en er maar één in- en uitgang was.

Een heel gedetailleerd verslag ga ik hier niet neerschrijven. Maar toch enkele kernwoorden: gezellig – veel volk: 24 volwassenen, 30 kinderen – toffe madammen – stoere meneren – schattige kinders – zalig om de kinderen samen bezig te zien – toch ook wel bizar om kindjes die je al zo lang kent via blog en foto’s ineens in ’t echt te zien – geldt ook voor de mama’s (en papa’s) van die kindjes eigenlijk – superleuke (kabouter)wandeling – Nora was vooral onder de indruk van het réuzenkonijn – het was dan ook een héél groot konijn – Marie had het vandaag plots over “het liedje uit de boom op de boerderij gisteren” (bij de kippen kwam er inderdaad muziek uit een boom…) – veel kunnen babbelen – maar toch nog niet genoeg want het smaakte vooral naar MEER!

En hopelijk kunnen de blogsters die er deze keer niet konden maar heel graag wilden bij zijn, er de volgende keer wel bij zijn!

Carnaval Ninof 2011

13 maart 2011

Elk jaar zijn ze een beetje enthousiaster over het ganse carnavalgebeuren. En niet alleen wegens de kermis, maar ook het verkleden, het dansen, de verklede mensen,… En ook het vangen en rapen van snoepjes en karamellen was een topper.

’t Worden nog echte carnavalisten.

P.S. Ge wilt niét weten hoeveel die ballon van Dora gekost heeft trouwens. Afzetters en profiteurs zijn het, die mensen die met een zuur gezicht en met een massa ballonnen rondlopen in de stoet om de kinderen hun ogen uit te steken. En wij liepen er met open ogen in natuurlijk. Ach ja, ze waren content met hun Dora-ballon. En momenteel hangt hij boven mijn hoofd tegen het plafond…

Vaderdag

15 juni 2010

Wat deden wij zoal op vader- en verkiezingsdag?

*   Papa de verstopte cadeautjes laten zoeken natuurlijk. En merken dat Marie het concept ‘geheim’ en ‘niet verklappen’  absoluut nog niet begrijpt. Nora daarentegen zou papa desnoods twee dagen laten zoeken en gaf voortdurend valse aanwijzingen, in tegenstelling tot moederdag. De buit:
Van Marie: een ‘mapje voor belangrijke papieren voor op papa zijn werk’ met een bewerkte foto van Marie en een door Marie versierde stropdas.

Van Nora: een geschilderde koekjestrommel! “Alleen voor koekjes en snoepjes met koek, niét voor gewone snoepjes eh papa!

* Gaan kiezen uiteraard, met het ganse gezin. Ik heb geen enkel bolletje gekleurd. Nora wel.

* En in de namiddag afgesproken met een lieve collega, haar man lief (:p) en haar twee lieve, knappe dochters. We bezochten provinciaal domein Puyenbroeck in Wachtebeke.
Marie is bij momenten nogal tegendraads. Lachen voor de foto doet ze zelden en al zeker niet als we het vragen. Neeneen, dan doet ze dit:

’t Is eens wat anders natuurlijk.
En uiteraard wou ik een gelijkaardige foto van ons oudste dochter die overigens wel geforceerd lacht als we het vragen. Alleen is het resultaat niet altijd flatterend. Boos kijken daarentegen, dat kan ze wel schattig:

’t Was heel plezant en gezellig! Met als ideale afsluiter samen frietjes eten in “De Lekkere Friet”.

“Die jongens willen rusten en ik ni!”

21 april 2010

Al weken maanden vroeg Nora wanneer ze eens mocht gaan logeren bij Wout en Ferre, de twee zoontjes van mijn beste vriendin Karen die ze al heel goed kent en waar ze ook wel een beetje zot van is. Vriendin en ik hadden afgesproken dat Nora in de paasvakantie eens mocht (proberen) logeren. Dus was Nora al weken voor de paasvakantie aan het vragen, 23 keer per dag: “Mamaaaaa, ma wanneer is ’t paasvakantie?“.

Enfin, de paasvakantie is gepasseerd, dus het logeerpartijtje ook. Een 24u logeerpartij zelfs. Eerst naar de zee gaan spelen op het strand en nadien bij Wout en Ferre blijven slapen tot de volgende (voor)middag. ’s Middags kwam de mama van vriendin haar oppikken. Ik had een beetje schrik dat ze ging protesteren omdat ze vriendin Karen en Wout en Ferre niet meteen zag, maar was I wrong. Nora stapte gezwind mee met haar rugzakje op haar rug en haar botjes bengelend aan haar rugzak.  Ze kon letterlijk niet wachten om te vertrekken. Ik heb bijna moeten smeken achter een kusje en knuffel.

Hoe het voor de rest gegaan is, heb ik uiteraard maar van horen zeggen.

In het kort: ze vond het superformidabelfantasisch!

In het iets langer:

– ze is de ganse tijd voorbeeldig en flink geweest
– ze kan haar goed verstaanbaar maken als er iets scheelt
– zij en de twee jongens hebben bijna geen ruzie gemaakt
– ze heeft flink gegeten (tsss!)
– ze vond de zee net iets te bedreigend dus gebood ze Wout om haar gietertje telkens te vullen met water
– ze hebben 3 uur flink samen gespeeld op het strand waar het blijkbaar wel behoorlijk koud was
– ze wou de hele tijd net exact hetzelfde doen als Wout deed, soms tot ergernis van de arme jongen en tot hilariteit van anderen (zie verder)
– ze heeft genoten van een kinderijsje (duh)
– ze wou even (lees: 2,3 seconden) met mama babbelen aan de telefoon: “Ik heb een ijsje gegeten! Daaaa-aaaag!
– ze zat bomvol energie op de terugrit naar huis het huis van Wout en Ferre, ook al was ze dood- en doodmoe. Ze was constant aan het ‘tetteren’ en aan het zingen, ook toen de jongens eigenlijk wel een beetje wouden slapen. Nora: “Die jongens willen rusten en ik ni! Waarom spreken ze ni terug naar mij, Kajen?
– ze is in bad geweest met 2 jongens (goh goh goh!)
– ze heeft – alweer – flink macaroni gegeten
– ze heeft geen enkele keer naar ons gevraagd
– ze zaten net voor het slapen allemaal in Woutje zijn bed, aan het genieten van een verhaaltje
– ze mocht slapen op een matras naast het bed van haar held Wout
– ze heeft heerlijk geslapen… en luid gesnurkt, zoals ze bijna altijd wel doet (boosdoener: haar immens grote keeltonsillen)
– ze heeft geslapen tot 8u30 en begon toen – subtiel – Wout makker te maken
– ze keek zowel blij als teleurgesteld toen ik haar logeerpartijtje kwam onderbreken
– ze veranderde toen plots in een vreselijk irritante dame vol kuren, tegenspreken, onbeleefd, extreem tegendraads gedrag, boos om niks (en enkel op mij), belachelijk onnozele huilbuien, … Naar ’t schijnt is dat typisch. Maar amai, de goesting was groot om haar logeerpartijtje met 3 x 24u te verlengen. Maar bon, dat beterde dan ook weeral na veel geduld. Maar er waren toch traantjes toen we in de late namiddag naar huis gingen. ’t Was daar duidelijk beter en plezanter dan thuis.

En ik, ik ben eigenlijk wel supertrots op ons oudste dochter. Het was me al opgevallen dat ze heel erg zelfstandig is en heel goed haar plan trekt, ook als mama en papa niet in de buurt zijn. Dat ze openstaat voor nieuwe dingen, avonturen en mensen, zonder veel schrik en zonder extreem verlegen te zijn. Ze heeft lef en voelt zich niet snel geïntimideerd. Maar dit logeerpartijtje heeft dit alles toch nog maar eens bevestigd.
Eigenlijk ongeveer alles wat de mama net niet is. Allez ja, vroeger toch niet, ’t is al veel verbeterd gelukkig :)
En ik kan alleen maar hopen dat dit zo blijft!

Foto’s mogen uiteraard niet ontbreken:

En de foto hieronder, ook al is het een nogal compromitterende foto (sorry, Nora schattebol), is dé foto van het jaar, denk ik:

Veel uitleg hoeft er niet bij, veronderstel ik: Nora wil echt alles doen wat Wout doet, ook als Wout, toen de nood hoog was, aan het wildplassen was…

“Plopseland”

8 april 2010

Dinsdag gingen we naar Plopsaland. En ’t was super! Prachtig weer en non-stop glunderende gezichtjes. Meer moet dat niet zijn! Wel veel volk, maar dat namen we er graag bij.

Enkele impressies:

– In de auto klonk het vanuit de jongste haar autostoel: “Bumba niet bang sijn eh, Bumba braaf eh“. Ze heeft het in het algemeen niet zo voor verklede mensen of grote poptoestanden, maar haar peptalk heeft gewerkt, want ze was (bijna) niet bang van Bumba en andere reuzenvriendjes. Hoewel ze zich toch ook niet 100% op haar gemak voelde.

– Na de eerste attractie, de reuzencarrousel, was het al lichte paniek bij Nora. Ze dacht dat de Plopsaland-uitstap er al opzat. Moeha! Was she wrong :)

– Stralende, glunderende, lachende, verbaasde, verwonderde gezichtjes zijn zalig en verslavend om naar te kijken.

– De papa is ne krak in buggy-sitten, de mama – en nichtje Annabel – mochten mee in de attracties. Voorlopig zie ik dat nog heel goed zitten, zolang ze niet in de Springflyer willen of zo. Dan blijf ik bij de papa staan en mag Annabel mee.  Handig, jong! Én ook nog eens heel aangenaam gezelschap. Merci eh Belleken :)

– Marie heeft nog haar dagelijks middagdutje nodig, meestal 2 uur. Maar vaneigens dat ze dat dinsdag niet zag zitten. Ook al deden we een poging in de buggy. Maar de hysterie was niet te houden. Toen ze eruit mocht was ze weer haar goedgezinde zelve. En ze is geen minuut lastig geweest, integendeel. Afleiding en prikkels genoeg om haar vrolijk te houden ook al was ze ongetwijfeld doodmoe. De buggy is trouwens – op dat ene Marie-proberen-in-slaap-te-krijgen-moment na – leeg gebleven. Behalve op de terugweg naar de auto, Nora lag uitgeteld in de buggy en Marie moe maar content op de arm van papa.

– De Bumba-show was toch wel een van de hoogtepunten. Marie keek gehypnotiseerd, af en toe onderbroken door “kijk! kijk! kijk!” en Nora deed en riep enthousiast mee. Met als climax het dansje op het einde waarbij ze vooraan tussen het podium en de zitbanken hevig meedanste. Jammer dat het een kort dansje was en een afsluiter van de show. Er waren traantjes van ontgoocheling bij ons klein dansmachine.

– Hoe meer kriebels in de buik, hoe leuker, vindt Marie. De kikkertjes die nogal fel naar boven en beneden wiebelden en waarvan ik eerst vreesde dat Marie wat bang ging zijn, waren een van Marie’s hoogtepunten. De konijntjes vond ze ook geweldig. Goh, alles eigenlijk, als ’t maar bewoog.

– Meer dan 50€ kwijt voor een middagmaal, bestaande uit friet en hamburger of frikandel voor 5 personen, waarvan 2 kinderen. Hallo kroket!

– De enige ontgoocheling bij Nora was dat ze K3 niet in het echt gezien heeft. De uitleg dat ze aan het dansen waren in het kasteel volstond gelukkig om haar te troosten.

– Groot drama was het toen hun Bumba- en Plopstempels weggewassen werden  ’s avonds de volgende avond in bad.

– Nora: “Maar mamaaaa, ik wil morgen terug naar Plopseland” Marie: “Ik ook Posseland!”

– Nora lag na 5 minuten in slaap in de auto, Marie na 10 minuten.

Echt genieten² was het!

En ja, een collage. Alweer. I *hartje* fotocollages :)

Zalig Pasen!

4 april 2010

Eerst thuis paaseitjes rapen. Binnen vooral, maar – ondanks het rotweer – ook buiten!

Na het paasontbijt gingen we eitjes rapen in de speeltuin van De Gavers. Ook al waren het plastieken eieren en moesten ze ze nadien terug afgeven, plezant dat ze dat vonden!
Nora vond de reuzenpaashazen leuk en interessant en trok zelfs plagend aan hun staart. Er kon zelfs een knuffel aan af. Marie was een pak minder enthousiast en was er zelfs wat bang van. Net zoals ze bang was van de Sint en Zwarte Piet. Op veel gebied een echte durfal, een haantje de voorste, een hevig, vinnig en nieuwsgierig ding, maar toch altijd met een heel klein, bang hartje…

(Je hebt het misschien gemerkt of misschien ook niet, maar Nora is bij de kapper geweest: er zit weer wat model in haar haar. En een frou-frou’ke! En makkelijk dat dat is. Niet elke keer meer een speldje in haar haar moeten steken of een diadeem of een staartje. Gewoon eens met een kam of met de vingers door haar haar roefelen en ’t ligt goed! Ze ziet er wel meteen een pak ouder uit, vind ik. En anderzijds lijkt ze soms nog zo klein met haar luttele 94 centimeterkes…)