Archive for the ‘Vanallesennogwat’ category

Copyright Marie

16 december 2012

Sinds gisteren heb ik een nieuw compact digitaal fototoestel. Eindelijk weer eens echte foto’s in plaats van het gepruts met mijn camera op mijn HTC.

En zoals de meeste kinderen, vond Marie het de max om gedurende een half uur vrij spel te krijgen met het fototoestel om van alles en nog wat foto’s te trekken.

En ze heeft wel oog voor detail:

2012_12_16

 

 

En 3 keer raden wie dat schattig meisje met krulletjes is, daar rechts bovenaan ;)

Het was m’n dagje niet.

23 april 2012

Maandag is mijn vrije dag. Maar die ‘vrije’ dag verloopt soms drukker en stressvoller dan een werkdag. Zoals vandaag.

  • Om 8u45 thuiskomen na de 2 oudsten op school gedropt te hebben en plots beseffen dat de huissleutel nog in huis ligt. Inde gang op het schoenenkastje. En dat we van die deuren hebben die meteen in het slot vallen. Gevloekt heb ik! Pas om 10u konden we onze redster in nood (lees: mijn mama) verwachten. Waarvoor nogmaals een dikke merci!  Meer dan een uur tijd vullen zonder auto (autosleutels hangen aan de huissleutels) en zonder cafeetje of brasserietje in de buurt, hoe doe je dat? Paar keer het straatje over en weer lopen met Lena in de buggy. Heel even het straatje over en weer lopen met een stappende Lena die al gauw wil gepakt worden en die nadien niet meer in de buggy wil (lees: hysterisch brullen en stijf als een plank). Ik heb zelfs in de buurt materiaal gezocht om het slot proberen open te wrikken. Wat niet meteen een van mijn beste ideeën ooit was, maar goed. Rond 9u30 besloot ik dan om terug naar de school te stappen omdat het toch wat fris werd (ge-luk-kig regende het niet!), omdat het voor wat afleiding voor een zeurende Lena zou kunnen zorgen, omdat ik hoopte op een tasje warme koffie en omdat ik dringend moest plassen. Enfin, eind goed al goed. Om 10u15 konden we eindelijk weer binnen. Wehey!
    Dat het me niet meer zal overkomen? Ik vrees van wel. Het was namelijk nog maar van begin februari geleden dat ik Lena en mezelf buitensloot. En het zal echt niet de laatste keer zijn…
  • Toen we in de refter van de school aan het wachten waren, kwam Marie net met haar klas in de refter om hun fruit op te eten. In begin was ze heel verrast, verward en enthousiast om ons te zien. Maar toen ze besefte dat ik ook weer meteen weg ging, begon ze hartverscheurend te wenen: “Ik wil bij mama blijjjjjjjjjjven!”. Mijn mama was toen net gearriveerd dus “gelukkig” konden we ons snel uit de voeten maken na een dikke kus en knuffel van Marie. En mijn tranen een beetje verbijtend…
    Achteraf hoorde ik (en wist ik ook wel…) dat het wenen heel snel over was.
  • Met een uur vertraging vertrokken Lena en ik naar de Colruyt. Meestal doe ik Collect&Go, snel en gemakkelijk. Net vandaag toevallig niet uiteraard. En ook al was ze dood- en doodmoe (ze zit in een sprongetje de laatste dagen en is nogal humeurig, lastig en snel moe), ze hield zich superflink, de schat. Zolang ze iets had om te eten althans. En haar tuut en Konijn. En zolang ze uit colère haar hoofd niet boos tegen de winkelkar stoot. En zolang ik en de meneer aan de kassa van de Colruyt haar niet dwongen en forceerden om opnieuw in het stoeltje van de winkelkar te zitten. Veruit het enige nadeel aan het Colruyt kassa-systeem trouwens: ge moet uw kind even uit de kar halen en nadien weer in een andere kar, maar dat is dikke miserie als ze eigenlijk al een half uur gepakt willen worden…
  • Haar hoofd kreeg deze morgen ook al een ferme bonk te verduren. Ze liep met haar handen vol ik-weet-niet-wat-allemaal, struikelde, kon de val niet breken met haar handjes en viel dus vól met haar voorhoofd tegen de stenen vloer. Gebleit uiteraard. En een dik rood ei op haar hoofd.
  • Om 11u 45 thuisgekomen, Lena snel laten eten en in bed gezwierd. Zelf eten gemaakt en dan: 2 uurtjes rust!
  • Om 15u30 de oudste twee trezekes gaan halen en meteen doorgereden naar de kapper om Nora haar haar een beetje te laten bijknippen. Met de drie spookskes naar de kapper. Gelukkig had ik genoeg omkoopvoedsel bij: lekstokken, koeken en Jip en Janneke-snoepjes. Maar dat was allemaal niet nodig (behalve de lekstokken dan), want ze waren ongelofelijk flink! Wat niet van de kapster kon gezegd worden. Nauwelijks een goeiedag, geen enkel lachje of geruststellend woordje voor Nora . Maar echt niets he. Integendeel, als ze soms instructies moest geven, klonk het heel bot. Maar dé druppel was toch toen ze plots half geshockeerd verkondigde dat ik wel dringend haar haar moet behandelen tegen luizen. Say what!? “Ehm, neen hoor. Ze is 2 weken geleden wel behandeld tegen luizen, maar ze zijn allemaal weg. Je ziet enkel nog witte DODE neten in haar haar die er vanzelf gaan uitgroeien.” Waarop de kapster geïrriteerd repliceerde: “Ja, maar je weet nooit, er kunnen daar wel nog levende luizen in zitten. Ge moet die daar allemaal uit doen.” En ik nog geïrriteerder: “Ik ben zelf arts en ik kan u verzekeren dat in die witte dingetjes echt geen luizen meer zitten. En dat die er niet zomaar uit te halen zijn want dat die niet blijven zitten in een luizenkam.”
    “Dan moet ge een fijn kammeke gebruiken.”
    “Ehm, een luizenkam ìs al een heel fijn kammeke…” ”
    Jamaja, je hebt geluk. Een andere kapper zou er nu al niet meer aan begonnen zijn.”
    “Tja, ik kan u alleszins verzekeren dat ze voldoende behandeld is en ze geen levende luizen en neten meer heeft.”
    En toen nog grotere stilte dan ervoor. En nog minder goesting om mijn dochter haar haar te knippen. En nog een langer gezicht.
    Echt, het lef! Akkoord dat kappers niet enthousiast zijn om haar te knippen waar luizen en levende neten in zitten. Maar ik zweer het u, het waren enkel witte dode neten die al 5cm ver van de hoofdhuid zaten. Verder niets levends in haar haar. Anders zou mevrouw de kapster het zéker en vast wel gespot hebben en ermee staan zwieren hebben onder mijn neus.
    Als kapster zou je toch verwachten dat ze wéét dat in witte dode neten geen luizen meer zitten en er ook niet plots kunnen groeien? Ik word daar een beetje kwaad van. En ik word ook kwaad van bijna 12€ te moeten betalen voor een knipbeurt waar nauwelijks iets van te zien is, met een lang gezicht waar enkel dommigheid uit komt zonder een greintje (kind)vriendelijkheid. En dan heb ik het niet over een snoepje of glittertjes in het haar of een speciale kinderschort, maar gewoon over “hallo” zeggen, eens lachen, een knipoogje, één keer zeggen dat ze het goed doet. Is dat echt teveel gevraagd?
  • Thuis was het de gebruikelijke avondrush voor het slapen gaan. Waarbij Nora en Marie – alweer – flink meewerkten. Lena daarentegen. Een sprongetje, zoals ik al zei. Vooral aan tafel is het zenuwslopend. Niet in haar stoel willen zitten, maar op de schoot. Álles op haar boterham willen, maar dan toch niet. Beker melk nemen, op de grond gooien en huilen omdat haar beker weg is. Alles wat op tafel ligt wil ze vastgrabbelen, ook als ze daarvoor uit haar stoel moet klimmen op de tafel. Zomaar beginnen krijsen en brullen.Om dan nadien plots beginnen te lachen en gekke bekken te trekken. Beetje labiel, ja.
  • Oh, en ook een dag dat niét goed begon na mijn weegschaal-moment in de badkamer. Maar ik steek het op mijn hormonale storm in mijn lijf door mijn Mirena-spiraal die mij na 6 maanden een beetje aan het teleurstellen is. En waardoor ik de laatste weken ook behoorlijk labiel loop. En ik ben dan zo een laf mietje dat niet naar de Weight Watchers bijeenkomst gaat omdat ze niet te hard wil geconfronteerd worden met het feit dat er waarschijnlijk + 0,5 kg ging genoteerd worden op haar fiche. Maar kijk, jullie weten het wel. Dat telt toch ook, niet? :)

Maar bon, het is nog een vrij softe rotdag. Er zijn veel ergere dingen die kunnen gebeuren. En het blijven grotendeels luxeklachten. Maar op mijn blog mag ik wel eens wat zagen, toch? :)

 

My sweet Valentines!

14 februari 2012

Jaja, het is vandaag Valentijn. Blablabla. Ik vind dat een erg overbodig en vreselijk commercieel gedoe en “wij doen daar dus niet aan mee”. Toch niet meedoen in de zin van cadeautjes, etentjes, uitjes en dergelijke. Een klein kaartje kan dan weer wel.

Maar! Dat was duidelijk buiten Nora gerekend. Ik had daar helemaal niet bij stilgestaan, maar Nora associeert Valentijn blijkbaar met haar mama en papa die ze – blijkbaar – graag ziet(*). Ze maakte maandag twee tekeningen op school en stak die in een zelfgemaakte envelop. De juf hielp haar met de tekst op de envelop:

(Ze is tegenwoordig nogal into zeemeerminnen…)

Zo lief! Echt hartverwarmend. De schat.

En toen Marie zag hoe blij ik was met de verrassing van Nora kwam ze een kwartiertje later aandraven met dit:

 

“Omdat ik jou ook graag zie, mama! En omdat je mijn beste vriendin bent!”
De lieverd.

 

(*) En ook wel een beetje met haar “lief” R. voor wie ze ook een tekening knutselde. Een jongen uit het – hou u vast –  6de leerjaar! Ze houdt van variatie. En de liefde is groot. ’t Is te zeggen, van haar kant toch. Hij weet van niets. Elke dag neemt ze zich voor om iets te zeggen tegen hem, maar voorlopig zonder gevolg. En ze maakte al heel wat tekeningen voor hem, maar ze blijven stuk voor stuk in haar boekentas zitten. En er was ook concurrentie met klasgenootje K. die ook verliefd was op R. Ze maakten allebei een tekening en het plan was dat R. mocht trouwen met de persoon met de mooiste tekening. Maar R. zag de tekeningen nooit. En K. werd verliefd op een andere jongen. Maar Nora blijft fan van R. Ze hebben elkaar zelfs al gekust, jaja.  “Allez, niet echt gekust eh mama. Ik heb hem een kus op zijn poep gegeven maar hij heeft het niet gevoeld. Want het was met mijn hand.”

En ja, nu vinden we dat nog enorm schattig en aandoenlijk. Nu nog wel…

 

Lena’s eerste sneeuw *

3 februari 2012

Het sneeuwde vandaag.
Zolang ik er niet teveel met de auto door moet, vind ik die eerste sneeuw iets magisch en idyllisch hebben. En mooi.
En heel verleidelijk om in te spelen.

En Nora vond dit ook, want toen ik haar na school voorstelde of ze misschien zin had om efkes in de sneeuw te spelen met haar nieuwe skibotjes, werd ze wild van enthousiasme.

Marie lag – ziek – te slapen in de zetel en kon jammer genoeg niet meedoen met de leute. En Lena wou ik binnenhouden wegens te koud en misschien te glad. Maar dat was buiten Lena zelf gerekend, amai!
Toen ze Nora naar buiten zag gaan, begon ze al enthousiast te kirren, maar toen ik de deur weer dichtdeed en het haar duidelijk werd dat het niet de bedoeling was dat ze ook buitenging, werd ze wild van woede. Krijsen, gillen, stampen! Mevrouw wou duidelijk ook naar buiten. En ach ja, waarom ook niet. Haar allereerste sneeuw*.

Dus jas, muts en (veel te grote) regenlaarsjes aan en naar buiten!



And she loved it! Het stappen door de verse sneeuw ging wonderlijk goed. Heel beheersde, voorzichtige en nieuwsgierige stapjes. Met de armpjes in de lucht. En grote verwonderde ogen, afgewisseld met guitig schatergelach.

De leute was echter plots gedaan toen we na een half uurtje  terug naar binnen gingen.

*Dit klopt eigenlijk niet helemaal. Haar eerste sneeuw was toen ze nog geen dag oud was en we op materniteit lagen zo’n 14 maanden geleden. Haar eerste – min of meer – bewuste sneeuw dan maar.

23 gilets. 21 pullekes.

5 januari 2012

Taakje van vandaag: onze kleerkast rek (*) uitkuisen. Kleding die al jaren niet gedragen werd of kleren die te groot zijn mochten weg zodat er wat extra ruimte gecrëerd werd en de stapeltjes weer netjes en proper konden liggen.

Ik dacht dat het maximum 2 uurtjes ging duren, maar uiteindelijk ben ik er toch een 4-tal uur aan bezig geweest. En eigenlijk vond ik het zelfs nog leuk om te doen ook. Hoe zot is dat.

Vooral het resultaat geeft een geweldige voldoening. 2 grote vuilzakken kleding voor spullenhulp. En 1 grote gewone zak met de mooiste stukken voor mijn 2 nichten die hopelijk met een deel ervan iets kunnen doen. Maar vooral: een kledingrek met mooie, nette, overzichtelijke stapeltjes T-shirts, kleedjes, rokken, truien,… Zalig, jong. Maar zalig! Ik heb mij er echt 5 minuten bij neergezet en ervan genoten. Beetje tureluut ik, soms.

Maar het geweldigste van al moet nog komen. In een hoekje van de slaapkamer lag een stapel kleding die te klein was. Daar letterlijk gesmeten toen ik zo’n jaar geleden op zoek was naar kleding die nog paste op mijn net bevallen lijf. Frus-tre-rend.
Maar nu zijn die kleren dus niet.meer.te.klein! Hoe zalig is dat, seg. Ok, sommige dingen zitten nog wat krap, maar met 6 kilo minder zal dat allemaal opgelost zijn. Positief denken, uhuh. Echt een plezant gevoel om ineens extra rokjes en kleedjes erbij te hebben zonder te moeten gaan shoppen.

Zo was er ook het kleedje dat me ooit paste en dat ik geweldig vond. Maar toen vreselijk te klein was. En ik compleet gefrustreerd en ervan overtuigd dat het me nooit meer zou passen. Ik wou het vandaag toch nog eens proberen aandoen en oh my god, het past terug! Content dat ik was! Zo content dat ik een foto nam. Ik ben soms een oppervlakkige trien, ja.

Oh, en een foto van ons rek na de make-over heb ik ook genomen. Jammer eigenlijk dat ik geen voor-foto heb.

Eén vierde van het rek (de linkse kolom) is van de wederhelft. Ál de rest is van mij, ja. Genoeg kleren, me dunkt. Alhoewel ik eigenlijk niet kan inschatten of ik meer of minder kledij heb dan de gemiddelde vrouw?
Hoewel. Ik heb heel toevallig eens geteld hoeveel gilet’jes en pulletjes ik heb (ná het sorteren). 23 gilet’jes en 21 pullekes. Ahum. Ik kan wel even voort, denk ik. Dus dat voornemen om minder te shoppen: poepsimpel! Ahum again.

(*) Ooit komt er een grote, degelijke, echte kleerkast. Met kapstokken om kleding aan te hangen in plaats van álles in stapeltjes te moeten leggen…

A girl and her smartphone

15 oktober 2011

Omdat ze me al een tijdje de ogen uitstaken,

Omdat mijn groene telefoonknop van mijn oude gsm plots niet meer werkte,

Omdat het binnenkort (nuja, binnen 2,5 maanden…) toch mijn verjaardag is,

trakteerde ik mezelf op een folie’tje:

Een smartphone!

En wel een HTC Wildfire S. Een zwarte.

 

 

Wat een leuk nieuw speelgoedje!
Gisterenavond/nacht tot na 1u de uitgebreide handleiding van a tot z uitgeplozen om alle mogelijkheden te ontdekken. Ik ben weliswaar nog niet rond geraakt maar het voornaamste weet ik nu wel, denk ik.
Ik ben alleszins verliefd op mijn HTC’tje :)

Maar wat downloadbare app’s betreft ben ik wel nog een complete leek. Dus, lieve mede-smartphoners onder jullie, overspoel mijn blog en mailbox met jullie tips en ervaringen aub! Welke apps zijn onmisbaar, handig, tof, leuk, plezant, levensnoodzakelijk,…?
Dank u zeer!

P.S. Niets dan lof over pdashop trouwens. Woensdagavond om 21u45 bestelling doorgeveven en betaald. Geen verzendkosten en de volgende dag al om 10u30 geleverd aan huis! Sjiek!

Zoek de verschillen…

13 augustus 2011

Augustus 2010:

 

Augustus 2011:

 

 

Albelli fotoboeken

21 juni 2011

Hoe is het ondertussen met mijn ZWATODOL (ZWAngerschapsverlof TO DO Lijstje)? Dat vragen jullie zich ongetwijfeld allemaal af. Wel, mijn zwangerschapsverlof is al bijna 2 maanden voorbij, maar mijn ZWATODOL nog niet. Ik heb nochtans wel het een en het ander gedaan van taakjes en klusjes, maar zo’n To Do lijstje is eigenlijk nooit eindig.

Een van de dingen die op mijn ZWATODOL stond, is het maken van digitale fotoalbums van de kinderen. Na jullie massale tips – met een eervolle vermelding van zusjesenzo –  ging ik ook effectief aan de slag.  Ik had gehoopt om in die bijna 3 maanden toch wel een 4 of 5 albums af te hebben. Maar dat was duidelijk een overschatting van mezelve.
4,5 maanden later werden er vandaag door de postbode welgeteld 2 Albelli fotoboeken geleverd:  “Nora 0 jaar” en “Marie 0 jaar”.

Maar het is een begin! En vooral een project van lange duur. Nog 5 boeken te gaan. En tegen dat die boeken klaar zijn, sta ik er waarschijnlijk weer een 3-tal achter.

Het was even nadenken welke indeling ik zou gebruiken, maar ik heb gekozen voor: per kind, per levensjaar. Dus “Nora 1 jaar” en “Marie 2 jaar”. Bijvoorbeeld. Aangezien al onze foto’s geordend waren per jaar en per maand, ben ik begonnen met onze duizenden foto’s te her-rangschikken. Per kind, per levensjaar en per maand (Nora – 1 jaar – december 2007, bijvoorbeeld). Man, wat een huzarenwerk! Uren, dagen ben ik daar zoet mee geweest. Foto per foto bekijken en ordenen bij het juiste kind.  Maar wel blij dat ik doorgezet heb, want eens ze juist gerangschikt staan, is het uitzoeken en kiezen van de foto’s die in het fotoboek mogen belanden wel ietsje makkelijker. Dan blijft enkel nog het selecteren van welke foto’s niet en welke wel bij de eindselectie belanden nog een lastig werkje. Eens de selectie gemaakt is, is het ordenen van de foto’s in het fotoboek bij Albelli peanuts. Zeker bij het maken van het tweede album, “Marie 0 jaar”, verliep dat heel vlotjes.

Geheel toevallig kwam ik bij de twee boeken hetzelfde aantal pagina’s uit, namelijk 80. Met gemiddeld 2 foto’s per bladzijde komt dat dus op zo’n 160 foto’s. Per levensjaar. Wreed eigenlijk, dat digitaal tijdperk. Maar wel leuk, zoveel foto’s!

En ik ben heel tevreden over Albelli. Makkelijk in gebruik, goeie service en het belangrijkste: goeie kwaliteit van foto’s. Stevige bladzijden ook. Wat ook een must is met 2, binnenkort 3, paar grijpgrage handjes. Ik kan natuurlijk niet uitgebreid vergelijken met andere ontwikkelaars van fotoboeken, dus ik kan niet zeggen dat Albelli de beste is. Ik heb wel ervaring met Hema en ook al lijkt hun software heel sterk op die van Albelli, vind ik Albelli net iets makkelijker en overzichtelijker om te gebruiken.

Soit, genoeg blabla, hier kan je een klein beetje piepen in de twee boeken:

Ze zijn eigenlijk al een maand of zo klaar. Alleen ontbreekt het mij momenteel aan tijd en moed om aan “Nora 1 jaar” te beginnen.
Bij deze daag ik mezelf uit om na de grote vakantie (ben thuis van 1 juli tot 16 augustus) nog eens 2 boeken af te hebben… Spannend!

Moederdag nr. 1

5 mei 2011

Ook al begrijpt ze er uiteraard geen snars van,
Ook al is haar creatieve input uiterst miniem, enkel een kleine voetafdruk,

Toch ben ik supercontent met mijn állereerste Moederdagcadeautje van mijn derde kind:

Een juwelendoosje! Met de geweldige crèche-foto.

Alsof ze in de crèche wísten dat mijn huidige juwelendoos letterlijk uitstulpt van de kettinkjes en oorbellen.

Nagelbijten in ’t geniep.

21 februari 2011

Geen idee van wie ze het heeft of hoe en waarom ze ermee begonnen is, maar Nora is een fervente nagelbijter. Al heel lang.
Haar nagels zijn al zeker een jaar onbestaande. Enige voordeel: geen ambetant gedoe met nagelschaartje om de nagels bij te knippen. Op den duur begon ze zelfs de velletjes naast haar nagels af te bijten. Tot bloedens toe. Telkens als wij ze zagen bijten, zeiden we er iets van of haalden we zonder iets te zeggen haar vingers uit haar mond. We probeerden haar ook een alternatieve onschadelijke tic aan te leren. Met haar haar prutsen bijvoorbeeld.

En ze deed haar best. We zagen haar – na lang aansporen en volhouden – iets minder bijten en meer met haar haar spelen. En sinds enkele maanden zien wij haar eigenlijk zelfs niét meer op haar nagels bijten. Hoera!

Maar. Er klopte toch iets niet. Want haar nagels blijven ultrakort. En na zeker 3 maanden niet meer bijten, zouden ze toch wel weer een normale lengte moeten hebben, toch?

Een beetje navraag en aandringen bij Nora bracht licht op de zaak.

Ze bijt wel degelijk nog steeds op haar nagels.

Op school.
En in bed.
Als mama en papa het niet zien.

Zucht.

Best negeren en hopen dat het vanzelf overgaat zeker? Ik weet het anders ook niet meer.