Archive for the ‘Werken’ category

Le boulot

5 mei 2011

’t Is hier precies nogal stillekes op mijn blog. En dat is meestal een teken dat het in mijn leventje allesbehalve stil is. Mijn leefritme is holderdebolder veranderd sinds ik opnieuw aan het werk ben, amai. En ik werk dan nog maar 3 dagen per week. Hoe mensen voltijds gaan werken met 2, 3 of 4 kinderen, ik snap het soms niet. Hoewel, het zou hier organisatorisch misschien ook wel lukken, maar ik zou toch te weinig rustmomenten hebben waardoor het niets voor mij zou zijn. Nu toch nog niet.

Ik vind het grote verschil vooral in het constant vooruitdenken. ’s Avonds zoveel mogelijk klaarzetten voor de drukke ochtendspits van de dag nadien: ontbijttafel klaarzetten, mijn lunchpakket samenstellen, zelfs mijn boterhammen worden op voorhand gesmeerd, doseerpotjes vullen met Beba 2 voor Lena, zowel voor haar laatste en eerste flesje als voor de flesjes die ze in de crèche krijgt, de meisjes hun boekentas klaarleggen, zelfs Lena heeft nu een (boeken)tasje met haar flesjes en potjes en heen-en-weer-schriftje in. En de kleertjes klaarleggen uiteraard, van de 4 vrouwen in huis. De man des huizes kleedt zich nog zelf aan.

En ’s morgens de rush tegen de klok om trachten op tijd op het werk te geraken en niets te vergeten. Onderweg naar het werk de werkdag al een beetje overlopen en ook al bezig zijn met de avondspits. Na het werk Lena oppikken in de crèche, de andere meisjes oppikken bij mijn mama en dan naar huis. Pas anderhalf uur nadat ik vertrek op mijn werk ben ik thuis. Soms later. En dat terwijl de rit werk-thuis slechts 35 minuten bedraagt. En dan weer een race tegen de tijd: als ik geluk heb, is het dutjestijd voor Lena zodat ik Nora en Marie rustig een boterham kan laten eten (Thank god dat ze warm eten op school!). Nora en Marie die meestal doodmoe zijn en dus lastig. En t.r.a.a.g e.t.e.n. Echt, ik kan er mij niet meer naast zetten of ik word zot. Ik hou ze 10 minuten gezelschap en dan doe ik iets anders. En als de wekker gaat, ruim ik de tafel af. Klaar of niet. Een half uur is ruim tijd genoeg om 1 of anderhalve boterham op te eten, lijkt mij. Dan soms in bad (maar gelukkig is manlief meestal wel thuis dan), soms gewoon handjes en gezicht wassen en pyama aan. Verhaaltje lezen en bed in. En dan begint het weer met alles klaarmaken voor de volgende dag. En met een beetje geluk een uurtje op ’t gemak zitten en liefst al om 22u naar bed. Oh en tussendoor moeten wij wel nog warm eten. Ofwel probeer ik warm te eten op het werk, een belegd broodje met groenten geldt voor mij ook als een ‘warme’ maaltijd met groenten, en eet ik een boterham mee met de meisjes ofwel wordt er nog gekookt als de meisjes in bed liggen, ofwel is het friet/pizza.

Maar! Toch ben ik blij dat ik terug mag gaan werken. Ik doe mijn werk graag en ik heb het wel eens nodig om niet constant aan het moederen te zijn en mijn brein ook eens voor wat anders te gebruiken. En ik heb mijn collega’s gemist ook. En ik heb ook nog iets anders gemist: autorijden! 2 x 35 minuten enkel voor mezelf. Geen zagende, zeurende, lachende, giechelende kindjes rond mijn oren en eventjes ook geen werkgedoe. Een leuk muziekje en genieten.

Wat wel frappant is. Ik heb 6 maanden nauwelijks hoofdpijn gehad. Nu twee weken aan het werk en opnieuw bijna dagelijks hoofdpijn..

Een half jaar!

28 oktober 2010

Thuis! Ik! Tot 26 april!

Oh, wat keek ik uit naar het einde van deze werkdag. Al we-ken.
En oh, wat dacht ik dat ik euforisch ging zijn als mijn laatste werkdag erop ging zitten. Pas op, ik ben héél blij en opgelucht. Maar de echte euforie ontbreekt wel. Het voelde wat raar en het is alsof ik het toch niet helemaal besef dat ik echt weer zo lang thuis mag zijn.
En uiteraard is het allemaal ook dubbel omdat het toch ook een beetje afscheid nemen is van lieve, toffe collega’s.

Eigenlijk is het een beetje zoals het ‘laatste examen-gevoel’. De dag van het laatste examen was indertijd ook dé dag waar ik maanden naar uitkeek. Waarop ik ongetwijfeld huppelend en euforisch het laatste examen zou verlaten. Maar toch was dat nooit zo. De euforie is telkens toch iets minder uitgesproken dan in mijn fantasie. Ook al was de opluchting ook echt wel groot.

Maar toch blij nu! Blij met de tijd om alles voor te bereiden voor de komst van ons derde patatje, tijd om me mentaal helemaal te kunnen focussen op die nieuwe baby en tijd om nog wat uit te rusten en te genieten van mijn gezinnetje. 8 november moet álles klaar zijn en kan het echte aftellen beginnen. Hoewel ze dan wel nog minstens een weekje mag blijven zitten eigenlijk.

Van bakkertje spelen

31 augustus 2009

Gisterenvoormiddag heb ik meer dan 100 van deze koekjes gebakken. Oefening baart kunst. Niet dat mijn koekjes kunst zijn, maar ze werden wel steeds lekkerder en lekkerder.

Ik heb vier keer deeg gemaakt (ik dufde de hoeveelheden niet gewoon x 4 doen en heb dus elke keer een nieuwe klomp deeg gemaakt…). De eerste deeg was niet goed: te plakkerig, niet echt vast. Waarschijnlijk omdat de boter wat te warm was? De andere 3 ‘degen’ waren wel ok. Van elke klomp deeg kon ik een 35 tal bolletjes rollen, denk ik. En er konden maximum 25 koekjes per keer in de oven. De oven heeft nogal toeren gedraaid!

Enkele dingen die ik al doende geleerd heb of – àla “SOS Piet” – : “wat hebben we vandaag heleerd?”:

1. De boter mag niet te koud (lastig om te mengen!) en niet te warm (slap deeg en slappe koekjes!) zijn

2. Als de deeg in balletjes gerold is en ze kunnen niet meteen in de oven: even in de koelkast zetten. Anders worden ze weer te slap. Enfin, dat was mijn ervaring althans.

3. Altijd het recept dubbel checken en er niet vanuitgaan dat het 10 minuten bakken is terwijl ze eigenlijk een kwartier in de oven moeten staan.

Aanleiding van mijn 2 uur (!) gezwoeg en gebak in de keuken: vandaag is het mijn laatste werkdag. ’t Is te zeggen: de laatste dag in één van de twee vestigingen waar ik werk. En ik wou mijn dierbare collegaatjes trakteren op self-made-chocolate-cookies.
En ik zou ik niet zijn als ik vorige zondag al geen proefbaksessie zou gehouden hebben vooraleer aan het echte werk te beginnen. Zeker na de eerste keer.

Maar dankzij de emailsgewijze tips van Sara is het deze keer wel (beter) gelukt! Waarvoor bij deze nog eens nen welgemeende merci!
Zeker de koekjes van laatste 3 degen zijn best wel lekker. En gelukkig hebben mijn proefkonijnen, lees collega’s, dit ondertussen ook al beaamd.
Nora en Marie (vooral Nora eigenlijk) vinden ze ook lekker. Mijn belangrijkste jury, want die liegen (nog) niet om bestwil ;)

En hoewel het resultaat wel leuk en lekker is en hoewel ik best wel trots ben, toch denk ik dat dat bakgedoe niet echt iets voor mij is. Of toch niet op heel regelmatige basis. Stress dat ik altijd heb, maar stress! Constant schrik dat het gaat mislukken, constant met mijn neus tegen de oven en panikeren omdat de koekjes te laat opstijven, of te vochtig blijven of aanbakken, constant met een vork in de koekjes prikken om te zien of ze wat hard worden, verschillende keren proeven of ze écht wel gelukt zijn, iedereen in mijn buurt afblaffen, op mijn tanden bijten omdat Nora wil (en mag) helpen maar ik strontnerveus loop omdat ze soms een heel klein beetje in de weg loopt (en alle chocoladestukjes al op voorhand wil opeten),…

En toch, toch zal ik binnenkort weer van bakkertje mogen/moeten spelen want het is binnenkort Nora’s verjaardag en dan wil ik haar klasje wel trakteren met een eigen – hopelijk lekker – baksel.
Een appelcake. Of een appeltaart. Of nog eens iets met chocolade. Of koekjes in een vormpje, ook wel leuk. Of…

Eenvoudige (een-vou-di-ge) , lékkere receptjes zijn altijd welkom!

Uitbreiding

18 juni 2009

Welgeteld 24 uur, slechts 24 uur, heb ik jullie in spanning kunnen houden. Dat valt toch mee, niet? Ik ben dan ook zo enthousiast en zo blij dat ik het aan iedereen zou willen verkondigen. En bovendien ben ik zelf nogal extreem nieuwsgierig en kan ik er zelf niet goed tegen als iemand mij zo curieus maakt en in spanning houdt. En toch doe ik het nu zelf, omdat het stiekem wel een heel klein beetje leuk is om anderen zo nieuwsgierig te maken.  “Ma mama toch!” zou Nora zeggen.

Maar nu heb ik het nog steeds niet gezegd, zeker?

Wel, in september komt er uitbreiding! Neen, nope, njet, niét van ons gezin. Van een eventueel derde patatje is hier absoluut nog geen sprake trouwens. (sorry Isabel, de pil wordt nog steeds met veel overgave en heel trouw geslikt :p) Het is momenteel meer dan druk genoeg met onze twee lieve, kleine energievreters.

Er komt wel uitbreiding van mijn gezin…sleven! Ik ga niet veranderen van werk, ik werk nog te graag waar ik werk om te veranderen, maar ik ga wel tijdelijk minder werken (zoals de meesten onder jullie al juist vermoedden). Vanaf september neem ik een jaar halftijds ouderschapsverlof op. Een jaar 50% werken dus, in plaats van voltijds.

En wat kijk ik daarnaar uit. Nora enkele dagen van de week zelf kunnen gaan halen van school, meer quality-time met Marie, meer tijd voor het huishouden, meer tijd (hoop ik toch) voor al die dingen die ik maar blijf uitstellen.
Een evenwichtigere combinatie van werk en gezin zodat ik meer kan genieten van mijn gezin én van mijn werk. Voltijds werken en twee kleine kindjes, het lukt allemaal wel, maar toch heb ik vaak het gevoel dat het vooral een rush is om alles en iedereen op tijd in orde te krijgen, waarbij het genieten soms in het gedrang komt. En ik heb ook nood aan meer rustmomenten, zowel met als zonder patatjes.
Het zal mij alleszins heel erg deugd doen, zo een mini-sabbatjaartje. En ook mijn twee meiden zullen het appreciëren, vermoed ik.

Voila, dit was het. Heel leuk nieuws, maar ook niet zo spectaculair, denk ik dan, om er wakker van te liggen, arme Ed ;)

Geduld!

17 juni 2009

Ik moet jullie nog de ‘grote verandering’ die in september begint nog meedelen, merk ik.
Maar ’t zal niet voor nu zijn. Vanavond misschien. Of morgen. Ten laatste overmorgen!

Geen nood, het is niets spectaculairs hoor. Voor jullie toch niet, voor mij is het wel iets waar ik enorm naar uitkijk en waar ik heel blij mee ben!

Wordt vervolgd :)

Klein hartje

1 september 2008

Wat een spannende dag vandaag. Niet omdat het mijn eerste werkdag is (ben al terug bezig sinds 21 augustus), niet omdat het Nora haar eerste schooldag is (dat is pas na de paasvakantie), maar wel omdat het zo een beetje Marie haar eerste schooldag is.
Vandaag gaat ze voor de allereerste keer naar de crèche. Na 6 maanden thuis te zijn geweest. Het voorbije anderhalf weekje ging ze bij haar ‘moeke’ overdag terwijl ik op mijn werk zat. En dat was toch een heel ander gevoel dan nu. Toen wist ik wel dat het goed zou gaan: mijn mama is Marie al goed gewoon en omgekeerd. Het drinken was nog een beetje moeilijk in begin, maar ik wist dat het wel snel zou beteren (en dat deed het ook, heel snel) en ik wist dat ze er goed kon slapen, dat ze er graag speelde en dat moeke en Luc haar al heel vertrouwd zijn. Dus meer dan dat ik haar enorm ging missen was er nog niet bij.

Maar vandaag wel. Vandaag zijn er veel onzekerheden en vragen. Gaat ze wat kunnen slapen? Zal ze daar op haar gemak zijn? Zal ze het leuk vinden? Gaat ze niet teveel wenen? Gaan ze haar kunnen troosten als ze weent? En vooral: gaat ze willen drinken van een wildvreemde, want daar had ze een maand geleden alleszins een probleem mee, ze moest eerst helemaal gewend zijn aan een nieuw persoon vooraleer ze er melk van aanvaardde.
Worst case scenario: ze drinkt weinig tot niets, waardoor ze niet kan/wil slapen waardoor ze de ganse dag krijst (want krij-sen kan ze, geloof mij), niet wil spelen, zelfs niet met haar grote zus die daar ook rondloopt en tegen dat ik ze ’s avonds ga halen, heeft ze vuurrode oogjes van het wenen, is ze nog aan het nasnikken of erger, is ze nog bezig met hartverscheurend te huilen. Mijn hart breekt nu al.

Maar goed, we gaan proberen positief te denken. Misschien drinkt ze wel vlot nu ze het flesje al een maand gewoon is, of drinkt ze tenminste een beetje waardoor ze wel kan slapen. Misschien slaapt ze er ook van de eerste keer goed en rustig en voelt ze haar zelfs van de eerste dag op haar gemak en vindt ze het geweldig om haar grote zus een ganse dag te kunnen observeren. Misschien tref ik haar al schaterlachend aan als ik toekom. Wie weet.

Het was met een heel klein hartje dat ik de deur van de crèche dichttrok, na in sneltempo de ‘gebruiksaanwijzing’ van Marie overlopen te hebben (uiteraard heb ik ook een lijstje gemaakt van Marie’s eet- en slaapritme, tot in het kleinste detail) en met een – alweer – huilende Nora op de achtergrond (ook dat nog!). Het is nu anderhalf uur geleden en ik voel me nog steeds op mijn ongemak, beetje opgejaagd, nerveus. Gelukkig stelde Leen, een van de twee kinderverzorgster, zelf al voor dat ik ’s middags eens mag bellen om te horen hoe het gaat. I can’t wait. Wat zou ik nu graag, zo erg heel graag, een vliegje zijn…

Er zijn, alleen al in blogland, trouwens heel veel mama’s (en papa’s) die vandaag ofwel de eerste keer opnieuw mogen/moeten gaan werken, of mama’s wiens kindjes voor de eerste keer naar (een nieuwe) school gaan, of mama’s wiens kindje voor de eerste keer naar de créche gaat. Voor al die mama’s (en papa’s): succes! Ik hoop dat het een succesvolle dag wordt, zowel voor de ouders als voor de kindjes. Mijn gedachten gaan vandaag ook een beetje naar jullie!

Onderweg naar het werk zag ik ook veel kinderen met een (veel te grote) boekentas op de rug voor de eerste keer opnieuw naar de school stappen of fietsen. En opeens kreeg ik een flashback van gemengde gevoelens die ik had als kind toen ik ook weer naar school mocht/moest na een lange zomervakantie. Zowel gevoelens van angst en spanning (is het een leuke juf/meester? ga ik mijn vriendinnekes meteen zien op de speelplaats? ga ik nog steeds samen bij mijn vriendinnekes zitten?) als gevoelens van verlangen, enthousiasme en vreugde (bijkletsen met de vriendinnekes, eindelijk die splinternieuwe vulpen of agenda of ringmap of boekentas of pennenzak mogen gebruiken).
En ik had ineens zin om al die vol spanning zittende kleine mensjes een knuffel te geven en ze allemaal persoonlijk veel succes te wensen en ze gerust te stellen. Al autorijdende was dat een beetje moeilijk, maar in gedachten heb ik ze wel allemaal een leuke, toffe, zin-in-meer schooldag gewenst!

Back @ Work

21 augustus 2008

Zes volle maanden ben ik thuisgeweest en heb ik volop mogen genieten van onze patatjes. Eerst nog een weekje alleen met Nora, nadien kwam Marie ons vergezellen. En wat zijn die maanden voorbijgevlogen! Het lijkt alsof ik veel minder lang dan een half jaar heb thuis gezeten.

En het zijn leuke, boeiende maanden geweest.
Maar ook drukke, vermoeiende maanden! Ik heb nog meer respect gekregen  voor thuisblijfmama’s. Het is echt niet evident om voor twee (of minder of meer) kindjes te zorgen, ze te entertainen en tegelijkertijd nog het huishouden in goede banen trachten te leiden. Het vergt heel veel energie, geduld en creativiteit. Chapeau voor de mama’s die dit altijd doen! Ik zou het niet kunnen. Bovendien zou ik mijn werk, de uitdagingen, de uitlaatklep, de sociale contacten teveel missen.

Dus ik ben blij dat ik opnieuw mag en kan gaan werken. Blij dat ik mijn energie opnieuw in andere dingen en mensen kan steken.

Maar tegelijkertijd vind ik het ook best wel wat moeilijk. Wat ga ik mijn patatjes missen, nu ik ze enkel ’s morgens, ’s avonds en in het weekend zal zien. Zeker Marie die ik nog nooit voor meer dan enkele uurtjes heb achtergelaten bij haar moeke. Deze week en volgende week gaat ze nog bij mijn mama. Haar kent ze al een beetje (en omgekeerd). De week nadien gaat ze voor de eerste keer naar de crèche (samen met haar grote zus). Spannend. En beangstigend. Het zal met een heel klein hartje zijn dat ik haar 1 september zal achterlaten in de handen van Leen en Melissa.

En dan die ochtend- en avondrush, elke dag! ’s Morgens vertrekt manlief meestal al vroeg naar zijn werk zodat hij ’s avonds niet te laat thuis is en mag ik in recordtijd achtereenvolgens mezelf, Nora en Marie klaarmaken. Wat ging dit allemaal makkelijker en vlotter toen er nog maar één patatje was…
Het zal wat wennen worden de eerste weken, maar eens we allemaal de routine wat gewoon zijn, zullen we onze draai wel vinden.

Gelukkig is het de eerste weken nog rustig op het werk zodat ik langzaamaan terug kan wennen aan de dagelijkse routine en mezelf terug wat kan inwerken na 6 maanden afwezigheid.

En nu, nu is het tijd om mijn eerste werkdag af te sluiten en mijn patatjes te gaan halen!