Archive for the ‘Wij’ category

Fotoshoot – editie 2011

28 december 2011

Naar jaarlijkse gewoonte gingen we half november nog eens bij An Nelissen langs voor een gezinsfotoshoot. Vermoeiend en heel intensief om de dochters de ganse tijd enthousiast te houden en mee te laten werken! Elk jaar wordt dat precies een beetje moeilijker. Maar dankzij het enthousiasme van An is het toch goed gelukt. En het blijft super om professionele foto’s van ons en onze kroost te hebben om onze living te verfraaien. En te gebruiken als nieuwjaarskaartje. En als canvas om op de muur te hangen. En om af te geven aan meters, peters, grootouders enz. enz.

Ik ben trouwe fan!

Kijk en oordeel zelf maar. Een kleine selectie:

Deze diashow vereist JavaScript.

Hier is ze dan!

26 november 2010

Hello Blogland,

Als papa mag ik het blijde nieuws brengen dat patatje nummer 3 geboren is!

Naam: Lena

Geboortedag: 26 november 2010 18u40

Lengte: 51 cm

Gewicht:  3560 gr

Speciaal detail: langste navelstreng in de carriere van de vroedvrouw, mogelijk een prijsvraag waard!

Bevalling in ’t kort: binnen rond 7u15, zelfde tergend langzame vooruitgang als bij Nora, maar wel met een “bliksem”bevalling, Tamara was (en is) fantastisch! Moeder en dochter stellen het goed, dochter was om 22 u al 2 maal succesvol “aangelegd”!

Tot binnenkort misschien!

Papa Jurgen

Biebabeloeba Baby

28 december 2009

Omdat Nora nogal extatisch werd telkens ze een voorfilmpje zag of de muziekclip van “Biebabeloeba Baby” …
Omdat we wel nog eens quality-time met Nora alleen wilden…
Omdat we niet meteen wisten wat we anders konden doen op mijn verjaardag…
Omdat het de rest van de week niet meer in te plannen was…
Omdat we Janne wouden spotten…
Omdat we benieuwd waren hoe haar eerste cinema-ervaring haar zou bevallen…

…gingen we vandaag naar de film “Plop en de kabouterbaby” kijken in Gent!

En het was een grote meevaller. Nora vond het van het begin (snoepjes kiezen) tot het einde (napraten over de film) heel spannend en leuk. Gedurende de ganse film (1u15) heeft ze heel aandachtig gekeken, geluisterd,  gelachen en een paar keer iets geroepen naar het scherm in de veronderstelling dat die kabouters haar zouden horen. Toen het pauze was, was er even paniek: “Maaj ik wil nog sien!“.

Ook wij hebben genoten. Niet alleen van de film (die best wel onderhoudend was, ook voor volwassenen. Niet dat je als grote mens daarnaartoe gaat zonder kinderen natuurlijk, dat is er dan weer een beetje over), maar toch vooral van het observeren van ons oudste patat en te zien hoe ze er helemaal in opgaat en hoe ze genoot van haar eerste film.

Eerst wou ze per se in die grote zetel blijven zitten/liggen:

Maar na 5 minuten bleek de zetel toch wat te ruim en heeft ze van de rest van de film gezien op de schoot van de papa.

Voor herhaling vatbaar!

Maar duur, jong, duur! 9€ voor een ticketje voor ons, 8€ voor Nora. En o wee als ge een drankske en wa snoepjes en wa chocola wilt, dan is het een complete aanslag op de portefeuille. *zaag zaag*

Ah, en Janne hebben we, dénk ik,  heel even zien kruipen. Slechts enkele seconden. Maar in de begin- én eindgeneriek zagen we wel mooi haar naam blinken!

Graalek goe.

13 oktober 2009

Dankzij het gratis filmticket in Humo en dankzij mijn mama die kon babysitten, zijn manlief en ik gisteren vrij onverwacht naar de film “De helaasheid der dingen” gaan kijken. In Gent. Uiteraard voorafgegaan door een etentje, aja, voor ne keer dat we nog eens met ons tweetjes weg waren.

Ik heb een jaar of 7 gestudeerd in Gent en in totaal heb ik er 10 jaar gewoond (deels op kot, deels samen met mijn venteke) en elke keer voelt het een beetje als “thuiskomen” als ik in Gent ben. Hoewel. Elke keer merken we ook hoeveel er veranderd is,  ze zijn ook massaal en overal aan het werken in Gent (of zo lijkt het toch) en het gevoel dat we niet meer op 10 minuutjes wandelen thuis zijn, maakt het ook anders dan vroeger. Maar wat wel zeker is, is dat we allebei nog heel graag naar Gent gaan, al is het maar voor een avondje, en dat we dat nog heel lang zullen blijven doen.

Maar toch enkele verrassingen vanuit het Geweldige Gent:

– Veel buitenlanders! Veel! We zijn onze avond gestart op een verwarmd terrasje op de Graslei. Toen we arriveerden, zaten er twee Duitse dames naast ons, nadien kwam er een Engels koppel bij en toen we voortgingen, waren er twee Spaanse jongens komen zitten. En ook toen we door het stadscentrum wandelden, hoorden we vaak anderstalig getater.

– Op datzelfde terrasje op de Graslei moest ik naar het toilet. Op zich is dat nu niet echt een verrassend feit, maar wel verbazend was dat ik een code moest intikken om de WC-deur open te krijgen. Er hing effenaf zo een bakje naast het deurslot waarop je een code moest intikken. Nog nooit gezien. Het toilet bevond zich wel niet in het horecagebouw zelf, eerder in het gangetje ervoor. Dus vermoedelijk is het bedoeld om plassen-zonder-consumptieverbruik tegen te gaan. Het lijkt me alleszins geen waterdicht systeem, want eens je de code kent, kan je sowieso binnen.Gelet op de versleten cijfertjes op dat codemachientje, denk ik niet dat ze de code heel regelmatig wijzigen. (Tegen een goei prijske wil ik jullie de code uiteraard wel toevertrouwen :p)
Oh, en moest je denken dat een toilet met code een garantie is op een proper toilet. Vergeet het. Ik heb zelden zo een vuil toilet gezien, zelfs niet tijdens de Gentse Feesten: vloer nat (ik wil er enkel maar van uitgaan dat het water was…), toiletbril nat, superklein, donker, stinkend en voor mij bezocht door mensen die denken dat ze vuil toiletpapier in de – overvolle – vuilbak moeten gooien en niet in de toiletpot. Yuk!
Soit, de cappuccino was wel lekker. En ’t was er wel gezellig, zo van die geruite dekentjes op de stoelen en lekker warm. De volgende keer gewoon maken dat ik hun sanitaire voorzieningen niet nodig heb…

– Heel lekker gegeten in een restaurantje op de Vrijdagmarkt. Een mals varkenshaasje met een heerlijk sausje en fris tomaatje. Echt lekker. Alleen jammer van het onpasselijk gevoel en de he-vi-ge darmkrampen achteraf in de auto op weg naar huis. Ik zat echt te puffen en te kermen in de auto. Ik kreeg prompt flashbacks naar iets meer dan anderhalf jaar geleden toen ik weeën moest opvangen in de auto. De krampen zijn momenteel minder hevig, maar nog steeds behoorlijk aanwezig. Nuja, ik durf er niets op verwedden dat het door het eten komt, misschien is het iets viraal dat toevallig gisterenavond begonnen is of het kan ook liggen aan mijn nogal prikkelbare, gevoelige darmen en aan de combinatie: koffie, portie kaas, varkenshaasje, witte martini, cola light en M&M’s in de cinema.
De naam van het etablissement zal ik wijselijk niet vernoemen, ik kan alleen zeggen dat de naam ook een drankje is. En een kledingwinkel ;)

– Na een glaasje witte Martini als aperitief was ik teut. Zat is een groot woord, maar toch behoorlijk tipsy. Te bruuske en snelle bewegingen met mijn hoofd zorgde voor een draaimoleneffect en duidelijk articuleren ging tijdelijk ook ietsje moeilijker dan anders. Is da nu ni erg? Gewoon na een niet eens zo vol glaasje Martini.

Ah, en de film was goed. Wreed goe! Ik ga de film niet uitgebreid recenseren, daarvoor zijn er andere, professionelere kanalen. Het was een mengelmoes van glimlachen, ontroerd zijn, schaterlachen en bij de keel gegrepen worden. En ik vind het wel eens goed dat er een film gemaakt is in dat sappig Aalsters (voor mij heerlijk herkenbaar) dialect! Hoewel vooral Koen De Graeve hierin uitblonk. Logisch ook, aangezien hij oorspronkelijk nen “Oilsjteneir” is. Allez ja, van Mere eigenlijk.

“Allez, meesjken, tis ne graalek goeie fillem, ge moetj em gon zien!”

Quality-time (met Brad Pitt)

23 februari 2009

Zaterdag zijn we naar de film “The Curious Case of Benjamin Button” gaan kijken. Omdat ik er al goede kritieken over gehoord had en – ik geef het toe – omdat Brad Pitt erin meespeelt. Ik ben een beetje fan van hem ja. Omdat het een goeie acteur is natuurlijk. Dat hij er, naar mijn bescheiden mening, ongelofelijk lekker uitziet, heeft daar uiteraard niets mee te maken :)

Ik vind het een goed filmpje. Meeslepend, mooi in beeld gebracht, originele scènes en verhaallijnen, mooie acteerprestaties. Hij duurt bijna 3 uur en hij verveelde geen seconde. Althans, mij niet. Mijn teerbeminde echtgenoot verveelde zich reeds halfweg de film en vond dat er niets gebeurde in de film. Hij heeft gelijk, er gebeurt niets spectaculairs of wereldschokkends. Het is dan ook geen thriller of actiefilm maar ‘gewoon’ een (heel bizar) levensverhaal van Benjamin Button.

Volgende keer mag hij de film kiezen….

Oh, eventjes geheel terzijde, de manier waarop Brad Pitt op een bepaald moment “Absolutely” zegt wanneer Cate Blanchett een indecent proposal doet: Rrrrrraw! Hallelujah!
Alleen al daarvoor raad ik jullie aan om te gaan kijken. Allez, tenzij je niet voor de mannen bent natuurlijk of tenzij je Brad Pitt niet ongelofelijk sexy vindt vaneigens. Wat ik onbegrijpelijk zou vinden (dat laatste dan), maar soit, ieder heugje zijn meugje, niet waar?

We hebben trouwens heel erg genoten van onze quality-time: wat veel geshopt (Jurgen had al een jaar zijn garderobe niet bijgevuld en laat ons zeggen dat zijn kleerkast momenteel behoorlijk goed is aangevuld *kuchje*. En ha, ik ben erin geslaagd om niets voor mij of de meisjes te kopen! Onvoorstelbaar. Ik moet er wel bijzeggen dat ik vrijdag opnieuw in Gent moet zijn en ik heb me al voorgenomen dat ik dan wel eens zal kijken in een paar winkeltjes…), gezellig en veel gebabbeld in “Brasserie Borluut” met een koffietje en een Westmalle, lekker gegeten en opnieuw veel en gezellig gebabbeld in “Kasserolle” op de Vrijdagmarkt en tot slot lekker samen gezellig filmpje gekeken. En zondag mogen uitslapen. Super! Wel jammer dat ik om 8u al klaarwakker was…
Zo eens met tweetjes ertussenuit, ’t kan echt wel eens deugd doen.

PS Na de film hebben we allebei de slappe lach gekregen door een opmerking van een meisje dat voor ons zat. Een domme opmerking. En ja, ze was blond. Puur toeval uiteraard… Ik zou de opmerking wel willen delen met jullie maar als je de film niet kent of niet gezien hebt, is het eigenlijk niet zo grappig. Maar voor ons was het wel hilarisch.

Voor mijnen dierbaren echtgenoot

14 januari 2009

*zet een kleurrijk feesthoedje op*
*neemt wat confetti in de hand*
*zingt (vals)*

Happy birthday to youuuuuuuuuuuuu

Happy birthday to youuuuuuuuuuuuu

Happy Birthday lieve Jurgeuuuuuuh

Happy Birtday to youuuuuuuuuuuuu!!

*gooit de confetti in het rond*
*geeft hare Grote Lieve Schat 36 kussen!!*
*doet dat belachelijk hoedje snel weer af*

Lederen bruiloft

22 oktober 2008

Vandaag, 3 jaar geleden…

… was een van de mooiste dagen van mijn leven
… was het in de voormiddag miezerig nat weer, maar in de namiddag won de zon het van de wolken, net toen we de kerk uitkwamen
… scheen de zon de ganse dag in mijn hart
… was ik een beetje zenuwachtig, maar heb ik vooral 250% genoten van alles en iedereen
… zijn mijn fantastisch lief ventje Jurgen en ik GETROUWD

En nu, 3 jaar later…

… hebben we ons eigen huisje
… zijn er twee kleine lieve ‘complicaties’ bijgekomen in ons leven
… ben ik nog steeds heel gelukkig met mijnen teerbeminden echtgenoot.

He’s the best!

Weddenschap

1 augustus 2008

20u30. De kindjes lagen, na een hectisch avondritueel, eindelijk in bed en de rust was teruggekeerd in huis. Maar de warmte zat ook nog steeds in huis. Dus besloten we om deze warme zomeravond lekker buiten door te brengen op ons terras, om wat af te koelen, om wat te chillen, om wat te babbelen. Heerlijk! Moeten we meer doen.

Jurgen zag in de verte donkere wolken en zei dat het nog ging regenen vanavond. Ik was er zeker van dat het droog ging blijven. We waren alletwee zo zeker van ons stuk dat we wouden wedden.

Inzet: de verliezer moet in het weekend ‘de beneden’ kuisen. Alleen! Zonder hulp.

Oh wat was ik ervan overtuigd dat ik ging winnen. Ik was me al helemaal aan het verheugen op een proper, frisruikend huis en zeker op het feit dat ik mij hier niet moe voor zou moeten maken. Zalig!
Manlief was uiteraard ook overtuigd van zijn gelijk. We waren druk aan het discussiëren om ons gelijk te halen. De kleur en de gradatie in donkerte van het wolkenveld werd uitgebreid geanalyseerd. Ik drong aan op een regendans van manlief, op de regenwolken zal het misschien geen invloed hebben, maar des te meer op mijn lachspieren :)

Het werd 22u en donker maar nog steeds kurkdroog. Yiha!
We waren ondertussen terug binnen gaan zitten, met zicht op buiten zowel aan de achterkant als de voorkant; de voordeur stond open om de weersontwikkelingen op de voet te kunnen volgen (en ook wel een beetje om het huis wat te laten afkoelen).
Even later leken we bliksems te zien en hoorden we in de verte wat gedonder, maar het is niet omdat het 5 km verder onweert dat het hier ook gaat onweren, vraag maar aan Frank en Sabine! En dan nog, als het onweer nog een kleine 2 uur kan wachten, ben ik ook gewonnen!
Rond 22u30 begon het plots erg hard te waaien. Gewoon een fris windje. Doet lekker deugd en gaat direct wel weer over. Van regen nog geen spoor. Still winning…

Om 22u45 stond er iemand met een heel onnozele en vooral irritante grijns op zijn gezicht aan de voordeur: “Tiens schat, da begint hier precies ewa te regenen, is da nu ni straf?” . Ik nog steeds in denial. “Jaja ’t zal wel, ik hoor niets, dream on“. Het ongelofelijk irritante getik van regendruppels tegen de ramen probeerde ik uit volle macht te negeren. Het zijn maar enkele druppeltjes, dat telt niet.
De wind waaide heviger en even later was het aan het gieten, aan het bliksemen en donderen.
Jaja, ok ok, ik heb de weddenschap verloren, don’t rub it in!

*Grommel* ik heb het dus aan mijne rekker: ik zal heeeeeelemaal alleen gaaaaaans ons huis moeten kuisen. Helemaal alleen! In die hitte! Ze zéggen wel dat het koeler wordt maar ik vertrouw de weergoden voor geen haar meer!

Nuja, misschien valt er nog wat te onderhandelen … of ga ik vanavond nog eens een weddenschap aan met dezelfde inzet… ? Misschien kunnen we wedden over het aantal ml melk dat Marie van haar laatste flesje zal drinken …

Wat ga ik aandoen?

12 juli 2008

16 augustus trouwt mijn klein broertje met zijn Pools vriendinnetje vrouwtje (ze zijn vorig jaar in november reeds getrouwd voor de wet). Hoera hoera!

In augustus trouwen ze voor de Kerk, in Polen. Uiteraard willen we dit heuglijke feest niet missen (zeker een Pools trouwfeest zou niet te missen zijn: veel eten, veel vodka, veel ambiance en vooral: ’t duurt een dag of twee) en trekken we half augustus met ons viertjes naar Polen. Bovendien mogen manlief en ik nog getuigen zijn ook. Spannend!

Naast de zorgen en bekommernissen van wat nemen we allemaal mee, krijgen we dit allemaal in de auto, hoe zal de lange autorit verlopen, wat doen we met de kindjes tijdens het feest en tijdens de misviering,… had ik nog een grotere zorg: wat ga ik aandoen!? Een erg essentiële vraag. Uiteraard heb ik niets in mijn kleerkast hangen dat geschikt is en als ik al niet iets nieuws mag kopen voor de trouw van mijn broertje, wanneer dan wel? Aha!

De zoektocht naar de perfecte outfit vond vandaag plaats, in Gent. Manlief en ik, zonder kindjes. Jaja, mijn wederhelft gaat vaak mee gaan shoppen en hij denkt zelfs mee bij het kiezen van een geschikte outfit- en hij doet dat nog goed ook. Maar laten we wel wezen: héél graag doet hij dit natuurlijk ook niet en er zijn duizenden andere dingen die hij liever zou doen, maar hij doet het toch! Voor mij *glunder*.
Nora en Marie hebben we bij meter/moeke achtergelaten zodat ik op mijn gemak kan zoeken en kiezen zonder mij te moeten haasten omdat Marie moet eten, omdat Nora ongeduldig is, omdat Marie niet kan slapen in een stilstaande buggy en zeker niet in een warme rumoerige winkel,… Redenen genoeg.
Het was trouwens ook ongelofelijk genieten om met ons tweetjes een broodje te eten en (meer dan één) terrasje te doen: ontspannend, stressloos, alle tijd van de wereld hebben. Zalig.

En heb ik een geschikte outfit gevonden?

Ja-ha! En zelfs redelijk snel en vlotjes tot mijn grote verbazing. Ik was er namelijk van overtuigd dat ik niks leuks/gepast zou vinden en had me al voorbereid op een extra zoektocht op een ander tijdstip en andere lokatie. Maar na 2u shoppen had ik een kleedje voor de trouw gevonden: eenvoudig, beetje retrostijl… en ook nog een gewoon kleedje (aja, voor dag twee van de Poolse fiesta)… en twee pulletjes (zomaar). Na een lekker broodje in de HotSpot gingen we verder op zoek naar schoenen (supercute retro-achtige pumps gevonden, ze zijn echt gewéldig: ik ben er zo blij mee als een klein kind en zou er uren kunnen blijven naar kijken), juweeltjes (een ideaal – alweer – retro-achtig parelkettinkje gevonden met bijpassende pareloorbellen).
Een complete outfit dus (een handtas heb ik niet gekocht wegens zelf reeds in het bezit van een uitgebreide collectie sakosjen) na slechts 3 a 4 uurtjes winkelen: een record.

Ons shoppingavontuur hebben we afgesloten met een Fnac-bezoek: cd’tje voor de echtgenoot (de jongen kon toch niet met legen handen huiswaarts keren, niet waar?), 4 boekjes voor de dochters en een CD van K3 voor Nora. Yep, ik beken: ik ben bezweken voor de drie huppelende kirrende gibberende meisjes. Nora is namelijk helemaal wild van Karen, Kristel en Katleen. Ze danst op de liedjes, ze kijkt gefascineerd naar de clips en vooral het tv-programma ‘De wereld van K3″ vindt ze super en bekijkt ze met open mond. En wie vinden jullie de knapste: de zwarte, de rosse of de blonde!?

Om 17u waren we uitgeshopt en was het hoog tijd om onze patatjes terug te zien.

Opvallend en typisch eigenlijk hoe ik na een dag shoppen voor mezelf het toch (onbewust) niet kan laten om ook spulletjes voor Nora en Marie te kopen…

Solden

21 januari 2008

Vorige zaterdag nog eens gaan shoppen in Gent. Zonder Nora weliswaar: in de voormiddag is er zwemles en na haar dutje is er niet veel tijd meer om naar Gent te rijden en te winkelen. Dus nog eens wat “quality-time” met ons tweetjes en het heeft deugd gedaan!

Het was niet de bedoeling maar ik ben toch naar huis gekomen met kleren. Niet voor mezelf (wonder boven wonder), maar wel voor onze kleine pruts. En het waren superkoopjes!

– Een fleurig, kleurig, schattig kleedje – wel nog beetje op de groei gekocht – met bijhorend groen t-shirt. Oorspronkelijke prijs: 40€. Een korting van 30% + een bon van 12,5€ = 15€!
– Een winterjasje uit de Hema (haar derde nog maar…). In plaats van 23€ nog maar 7€ !
Zoiets kan/mag je toch niet laten liggen dan…