Archive for the ‘Wij’ category

Fotoshoot – editie 2011

28 december 2011

Naar jaarlijkse gewoonte gingen we half november nog eens bij An Nelissen langs voor een gezinsfotoshoot. Vermoeiend en heel intensief om de dochters de ganse tijd enthousiast te houden en mee te laten werken! Elk jaar wordt dat precies een beetje moeilijker. Maar dankzij het enthousiasme van An is het toch goed gelukt. En het blijft super om professionele foto’s van ons en onze kroost te hebben om onze living te verfraaien. En te gebruiken als nieuwjaarskaartje. En als canvas om op de muur te hangen. En om af te geven aan meters, peters, grootouders enz. enz.

Ik ben trouwe fan!

Kijk en oordeel zelf maar. Een kleine selectie:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Hier is ze dan!

26 november 2010

Hello Blogland,

Als papa mag ik het blijde nieuws brengen dat patatje nummer 3 geboren is!

Naam: Lena

Geboortedag: 26 november 2010 18u40

Lengte: 51 cm

Gewicht:  3560 gr

Speciaal detail: langste navelstreng in de carriere van de vroedvrouw, mogelijk een prijsvraag waard!

Bevalling in ’t kort: binnen rond 7u15, zelfde tergend langzame vooruitgang als bij Nora, maar wel met een “bliksem”bevalling, Tamara was (en is) fantastisch! Moeder en dochter stellen het goed, dochter was om 22 u al 2 maal succesvol “aangelegd”!

Tot binnenkort misschien!

Papa Jurgen

Biebabeloeba Baby

28 december 2009

Omdat Nora nogal extatisch werd telkens ze een voorfilmpje zag of de muziekclip van “Biebabeloeba Baby” …
Omdat we wel nog eens quality-time met Nora alleen wilden…
Omdat we niet meteen wisten wat we anders konden doen op mijn verjaardag…
Omdat het de rest van de week niet meer in te plannen was…
Omdat we Janne wouden spotten…
Omdat we benieuwd waren hoe haar eerste cinema-ervaring haar zou bevallen…

…gingen we vandaag naar de film “Plop en de kabouterbaby” kijken in Gent!

En het was een grote meevaller. Nora vond het van het begin (snoepjes kiezen) tot het einde (napraten over de film) heel spannend en leuk. Gedurende de ganse film (1u15) heeft ze heel aandachtig gekeken, geluisterd,  gelachen en een paar keer iets geroepen naar het scherm in de veronderstelling dat die kabouters haar zouden horen. Toen het pauze was, was er even paniek: “Maaj ik wil nog sien!“.

Ook wij hebben genoten. Niet alleen van de film (die best wel onderhoudend was, ook voor volwassenen. Niet dat je als grote mens daarnaartoe gaat zonder kinderen natuurlijk, dat is er dan weer een beetje over), maar toch vooral van het observeren van ons oudste patat en te zien hoe ze er helemaal in opgaat en hoe ze genoot van haar eerste film.

Eerst wou ze per se in die grote zetel blijven zitten/liggen:

Maar na 5 minuten bleek de zetel toch wat te ruim en heeft ze van de rest van de film gezien op de schoot van de papa.

Voor herhaling vatbaar!

Maar duur, jong, duur! 9€ voor een ticketje voor ons, 8€ voor Nora. En o wee als ge een drankske en wa snoepjes en wa chocola wilt, dan is het een complete aanslag op de portefeuille. *zaag zaag*

Ah, en Janne hebben we, dénk ik,  heel even zien kruipen. Slechts enkele seconden. Maar in de begin- én eindgeneriek zagen we wel mooi haar naam blinken!

Graalek goe.

13 oktober 2009

Dankzij het gratis filmticket in Humo en dankzij mijn mama die kon babysitten, zijn manlief en ik gisteren vrij onverwacht naar de film “De helaasheid der dingen” gaan kijken. In Gent. Uiteraard voorafgegaan door een etentje, aja, voor ne keer dat we nog eens met ons tweetjes weg waren.

Ik heb een jaar of 7 gestudeerd in Gent en in totaal heb ik er 10 jaar gewoond (deels op kot, deels samen met mijn venteke) en elke keer voelt het een beetje als “thuiskomen” als ik in Gent ben. Hoewel. Elke keer merken we ook hoeveel er veranderd is,  ze zijn ook massaal en overal aan het werken in Gent (of zo lijkt het toch) en het gevoel dat we niet meer op 10 minuutjes wandelen thuis zijn, maakt het ook anders dan vroeger. Maar wat wel zeker is, is dat we allebei nog heel graag naar Gent gaan, al is het maar voor een avondje, en dat we dat nog heel lang zullen blijven doen.

Maar toch enkele verrassingen vanuit het Geweldige Gent:

– Veel buitenlanders! Veel! We zijn onze avond gestart op een verwarmd terrasje op de Graslei. Toen we arriveerden, zaten er twee Duitse dames naast ons, nadien kwam er een Engels koppel bij en toen we voortgingen, waren er twee Spaanse jongens komen zitten. En ook toen we door het stadscentrum wandelden, hoorden we vaak anderstalig getater.

– Op datzelfde terrasje op de Graslei moest ik naar het toilet. Op zich is dat nu niet echt een verrassend feit, maar wel verbazend was dat ik een code moest intikken om de WC-deur open te krijgen. Er hing effenaf zo een bakje naast het deurslot waarop je een code moest intikken. Nog nooit gezien. Het toilet bevond zich wel niet in het horecagebouw zelf, eerder in het gangetje ervoor. Dus vermoedelijk is het bedoeld om plassen-zonder-consumptieverbruik tegen te gaan. Het lijkt me alleszins geen waterdicht systeem, want eens je de code kent, kan je sowieso binnen.Gelet op de versleten cijfertjes op dat codemachientje, denk ik niet dat ze de code heel regelmatig wijzigen. (Tegen een goei prijske wil ik jullie de code uiteraard wel toevertrouwen :p)
Oh, en moest je denken dat een toilet met code een garantie is op een proper toilet. Vergeet het. Ik heb zelden zo een vuil toilet gezien, zelfs niet tijdens de Gentse Feesten: vloer nat (ik wil er enkel maar van uitgaan dat het water was…), toiletbril nat, superklein, donker, stinkend en voor mij bezocht door mensen die denken dat ze vuil toiletpapier in de – overvolle – vuilbak moeten gooien en niet in de toiletpot. Yuk!
Soit, de cappuccino was wel lekker. En ’t was er wel gezellig, zo van die geruite dekentjes op de stoelen en lekker warm. De volgende keer gewoon maken dat ik hun sanitaire voorzieningen niet nodig heb…

– Heel lekker gegeten in een restaurantje op de Vrijdagmarkt. Een mals varkenshaasje met een heerlijk sausje en fris tomaatje. Echt lekker. Alleen jammer van het onpasselijk gevoel en de he-vi-ge darmkrampen achteraf in de auto op weg naar huis. Ik zat echt te puffen en te kermen in de auto. Ik kreeg prompt flashbacks naar iets meer dan anderhalf jaar geleden toen ik weeën moest opvangen in de auto. De krampen zijn momenteel minder hevig, maar nog steeds behoorlijk aanwezig. Nuja, ik durf er niets op verwedden dat het door het eten komt, misschien is het iets viraal dat toevallig gisterenavond begonnen is of het kan ook liggen aan mijn nogal prikkelbare, gevoelige darmen en aan de combinatie: koffie, portie kaas, varkenshaasje, witte martini, cola light en M&M’s in de cinema.
De naam van het etablissement zal ik wijselijk niet vernoemen, ik kan alleen zeggen dat de naam ook een drankje is. En een kledingwinkel ;)

– Na een glaasje witte Martini als aperitief was ik teut. Zat is een groot woord, maar toch behoorlijk tipsy. Te bruuske en snelle bewegingen met mijn hoofd zorgde voor een draaimoleneffect en duidelijk articuleren ging tijdelijk ook ietsje moeilijker dan anders. Is da nu ni erg? Gewoon na een niet eens zo vol glaasje Martini.

Ah, en de film was goed. Wreed goe! Ik ga de film niet uitgebreid recenseren, daarvoor zijn er andere, professionelere kanalen. Het was een mengelmoes van glimlachen, ontroerd zijn, schaterlachen en bij de keel gegrepen worden. En ik vind het wel eens goed dat er een film gemaakt is in dat sappig Aalsters (voor mij heerlijk herkenbaar) dialect! Hoewel vooral Koen De Graeve hierin uitblonk. Logisch ook, aangezien hij oorspronkelijk nen “Oilsjteneir” is. Allez ja, van Mere eigenlijk.

“Allez, meesjken, tis ne graalek goeie fillem, ge moetj em gon zien!”

Quality-time (met Brad Pitt)

23 februari 2009

Zaterdag zijn we naar de film “The Curious Case of Benjamin Button” gaan kijken. Omdat ik er al goede kritieken over gehoord had en – ik geef het toe – omdat Brad Pitt erin meespeelt. Ik ben een beetje fan van hem ja. Omdat het een goeie acteur is natuurlijk. Dat hij er, naar mijn bescheiden mening, ongelofelijk lekker uitziet, heeft daar uiteraard niets mee te maken :)

Ik vind het een goed filmpje. Meeslepend, mooi in beeld gebracht, originele scènes en verhaallijnen, mooie acteerprestaties. Hij duurt bijna 3 uur en hij verveelde geen seconde. Althans, mij niet. Mijn teerbeminde echtgenoot verveelde zich reeds halfweg de film en vond dat er niets gebeurde in de film. Hij heeft gelijk, er gebeurt niets spectaculairs of wereldschokkends. Het is dan ook geen thriller of actiefilm maar ‘gewoon’ een (heel bizar) levensverhaal van Benjamin Button.

Volgende keer mag hij de film kiezen….

Oh, eventjes geheel terzijde, de manier waarop Brad Pitt op een bepaald moment “Absolutely” zegt wanneer Cate Blanchett een indecent proposal doet: Rrrrrraw! Hallelujah!
Alleen al daarvoor raad ik jullie aan om te gaan kijken. Allez, tenzij je niet voor de mannen bent natuurlijk of tenzij je Brad Pitt niet ongelofelijk sexy vindt vaneigens. Wat ik onbegrijpelijk zou vinden (dat laatste dan), maar soit, ieder heugje zijn meugje, niet waar?

We hebben trouwens heel erg genoten van onze quality-time: wat veel geshopt (Jurgen had al een jaar zijn garderobe niet bijgevuld en laat ons zeggen dat zijn kleerkast momenteel behoorlijk goed is aangevuld *kuchje*. En ha, ik ben erin geslaagd om niets voor mij of de meisjes te kopen! Onvoorstelbaar. Ik moet er wel bijzeggen dat ik vrijdag opnieuw in Gent moet zijn en ik heb me al voorgenomen dat ik dan wel eens zal kijken in een paar winkeltjes…), gezellig en veel gebabbeld in “Brasserie Borluut” met een koffietje en een Westmalle, lekker gegeten en opnieuw veel en gezellig gebabbeld in “Kasserolle” op de Vrijdagmarkt en tot slot lekker samen gezellig filmpje gekeken. En zondag mogen uitslapen. Super! Wel jammer dat ik om 8u al klaarwakker was…
Zo eens met tweetjes ertussenuit, ’t kan echt wel eens deugd doen.

PS Na de film hebben we allebei de slappe lach gekregen door een opmerking van een meisje dat voor ons zat. Een domme opmerking. En ja, ze was blond. Puur toeval uiteraard… Ik zou de opmerking wel willen delen met jullie maar als je de film niet kent of niet gezien hebt, is het eigenlijk niet zo grappig. Maar voor ons was het wel hilarisch.

Voor mijnen dierbaren echtgenoot

14 januari 2009

*zet een kleurrijk feesthoedje op*
*neemt wat confetti in de hand*
*zingt (vals)*

Happy birthday to youuuuuuuuuuuuu

Happy birthday to youuuuuuuuuuuuu

Happy Birthday lieve Jurgeuuuuuuh

Happy Birtday to youuuuuuuuuuuuu!!

*gooit de confetti in het rond*
*geeft hare Grote Lieve Schat 36 kussen!!*
*doet dat belachelijk hoedje snel weer af*

Lederen bruiloft

22 oktober 2008

Vandaag, 3 jaar geleden…

… was een van de mooiste dagen van mijn leven
… was het in de voormiddag miezerig nat weer, maar in de namiddag won de zon het van de wolken, net toen we de kerk uitkwamen
… scheen de zon de ganse dag in mijn hart
… was ik een beetje zenuwachtig, maar heb ik vooral 250% genoten van alles en iedereen
… zijn mijn fantastisch lief ventje Jurgen en ik GETROUWD

En nu, 3 jaar later…

… hebben we ons eigen huisje
… zijn er twee kleine lieve ‘complicaties’ bijgekomen in ons leven
… ben ik nog steeds heel gelukkig met mijnen teerbeminden echtgenoot.

He’s the best!