Archive for the ‘WW’ category

Het was m’n dagje niet.

23 april 2012

Maandag is mijn vrije dag. Maar die ‘vrije’ dag verloopt soms drukker en stressvoller dan een werkdag. Zoals vandaag.

  • Om 8u45 thuiskomen na de 2 oudsten op school gedropt te hebben en plots beseffen dat de huissleutel nog in huis ligt. Inde gang op het schoenenkastje. En dat we van die deuren hebben die meteen in het slot vallen. Gevloekt heb ik! Pas om 10u konden we onze redster in nood (lees: mijn mama) verwachten. Waarvoor nogmaals een dikke merci!  Meer dan een uur tijd vullen zonder auto (autosleutels hangen aan de huissleutels) en zonder cafeetje of brasserietje in de buurt, hoe doe je dat? Paar keer het straatje over en weer lopen met Lena in de buggy. Heel even het straatje over en weer lopen met een stappende Lena die al gauw wil gepakt worden en die nadien niet meer in de buggy wil (lees: hysterisch brullen en stijf als een plank). Ik heb zelfs in de buurt materiaal gezocht om het slot proberen open te wrikken. Wat niet meteen een van mijn beste ideeën ooit was, maar goed. Rond 9u30 besloot ik dan om terug naar de school te stappen omdat het toch wat fris werd (ge-luk-kig regende het niet!), omdat het voor wat afleiding voor een zeurende Lena zou kunnen zorgen, omdat ik hoopte op een tasje warme koffie en omdat ik dringend moest plassen. Enfin, eind goed al goed. Om 10u15 konden we eindelijk weer binnen. Wehey!
    Dat het me niet meer zal overkomen? Ik vrees van wel. Het was namelijk nog maar van begin februari geleden dat ik Lena en mezelf buitensloot. En het zal echt niet de laatste keer zijn…
  • Toen we in de refter van de school aan het wachten waren, kwam Marie net met haar klas in de refter om hun fruit op te eten. In begin was ze heel verrast, verward en enthousiast om ons te zien. Maar toen ze besefte dat ik ook weer meteen weg ging, begon ze hartverscheurend te wenen: “Ik wil bij mama blijjjjjjjjjjven!”. Mijn mama was toen net gearriveerd dus “gelukkig” konden we ons snel uit de voeten maken na een dikke kus en knuffel van Marie. En mijn tranen een beetje verbijtend…
    Achteraf hoorde ik (en wist ik ook wel…) dat het wenen heel snel over was.
  • Met een uur vertraging vertrokken Lena en ik naar de Colruyt. Meestal doe ik Collect&Go, snel en gemakkelijk. Net vandaag toevallig niet uiteraard. En ook al was ze dood- en doodmoe (ze zit in een sprongetje de laatste dagen en is nogal humeurig, lastig en snel moe), ze hield zich superflink, de schat. Zolang ze iets had om te eten althans. En haar tuut en Konijn. En zolang ze uit colère haar hoofd niet boos tegen de winkelkar stoot. En zolang ik en de meneer aan de kassa van de Colruyt haar niet dwongen en forceerden om opnieuw in het stoeltje van de winkelkar te zitten. Veruit het enige nadeel aan het Colruyt kassa-systeem trouwens: ge moet uw kind even uit de kar halen en nadien weer in een andere kar, maar dat is dikke miserie als ze eigenlijk al een half uur gepakt willen worden…
  • Haar hoofd kreeg deze morgen ook al een ferme bonk te verduren. Ze liep met haar handen vol ik-weet-niet-wat-allemaal, struikelde, kon de val niet breken met haar handjes en viel dus vól met haar voorhoofd tegen de stenen vloer. Gebleit uiteraard. En een dik rood ei op haar hoofd.
  • Om 11u 45 thuisgekomen, Lena snel laten eten en in bed gezwierd. Zelf eten gemaakt en dan: 2 uurtjes rust!
  • Om 15u30 de oudste twee trezekes gaan halen en meteen doorgereden naar de kapper om Nora haar haar een beetje te laten bijknippen. Met de drie spookskes naar de kapper. Gelukkig had ik genoeg omkoopvoedsel bij: lekstokken, koeken en Jip en Janneke-snoepjes. Maar dat was allemaal niet nodig (behalve de lekstokken dan), want ze waren ongelofelijk flink! Wat niet van de kapster kon gezegd worden. Nauwelijks een goeiedag, geen enkel lachje of geruststellend woordje voor Nora . Maar echt niets he. Integendeel, als ze soms instructies moest geven, klonk het heel bot. Maar dé druppel was toch toen ze plots half geshockeerd verkondigde dat ik wel dringend haar haar moet behandelen tegen luizen. Say what!? “Ehm, neen hoor. Ze is 2 weken geleden wel behandeld tegen luizen, maar ze zijn allemaal weg. Je ziet enkel nog witte DODE neten in haar haar die er vanzelf gaan uitgroeien.” Waarop de kapster geïrriteerd repliceerde: “Ja, maar je weet nooit, er kunnen daar wel nog levende luizen in zitten. Ge moet die daar allemaal uit doen.” En ik nog geïrriteerder: “Ik ben zelf arts en ik kan u verzekeren dat in die witte dingetjes echt geen luizen meer zitten. En dat die er niet zomaar uit te halen zijn want dat die niet blijven zitten in een luizenkam.”
    “Dan moet ge een fijn kammeke gebruiken.”
    “Ehm, een luizenkam ìs al een heel fijn kammeke…” ”
    Jamaja, je hebt geluk. Een andere kapper zou er nu al niet meer aan begonnen zijn.”
    “Tja, ik kan u alleszins verzekeren dat ze voldoende behandeld is en ze geen levende luizen en neten meer heeft.”
    En toen nog grotere stilte dan ervoor. En nog minder goesting om mijn dochter haar haar te knippen. En nog een langer gezicht.
    Echt, het lef! Akkoord dat kappers niet enthousiast zijn om haar te knippen waar luizen en levende neten in zitten. Maar ik zweer het u, het waren enkel witte dode neten die al 5cm ver van de hoofdhuid zaten. Verder niets levends in haar haar. Anders zou mevrouw de kapster het zéker en vast wel gespot hebben en ermee staan zwieren hebben onder mijn neus.
    Als kapster zou je toch verwachten dat ze wéét dat in witte dode neten geen luizen meer zitten en er ook niet plots kunnen groeien? Ik word daar een beetje kwaad van. En ik word ook kwaad van bijna 12€ te moeten betalen voor een knipbeurt waar nauwelijks iets van te zien is, met een lang gezicht waar enkel dommigheid uit komt zonder een greintje (kind)vriendelijkheid. En dan heb ik het niet over een snoepje of glittertjes in het haar of een speciale kinderschort, maar gewoon over “hallo” zeggen, eens lachen, een knipoogje, één keer zeggen dat ze het goed doet. Is dat echt teveel gevraagd?
  • Thuis was het de gebruikelijke avondrush voor het slapen gaan. Waarbij Nora en Marie – alweer – flink meewerkten. Lena daarentegen. Een sprongetje, zoals ik al zei. Vooral aan tafel is het zenuwslopend. Niet in haar stoel willen zitten, maar op de schoot. Álles op haar boterham willen, maar dan toch niet. Beker melk nemen, op de grond gooien en huilen omdat haar beker weg is. Alles wat op tafel ligt wil ze vastgrabbelen, ook als ze daarvoor uit haar stoel moet klimmen op de tafel. Zomaar beginnen krijsen en brullen.Om dan nadien plots beginnen te lachen en gekke bekken te trekken. Beetje labiel, ja.
  • Oh, en ook een dag dat niét goed begon na mijn weegschaal-moment in de badkamer. Maar ik steek het op mijn hormonale storm in mijn lijf door mijn Mirena-spiraal die mij na 6 maanden een beetje aan het teleurstellen is. En waardoor ik de laatste weken ook behoorlijk labiel loop. En ik ben dan zo een laf mietje dat niet naar de Weight Watchers bijeenkomst gaat omdat ze niet te hard wil geconfronteerd worden met het feit dat er waarschijnlijk + 0,5 kg ging genoteerd worden op haar fiche. Maar kijk, jullie weten het wel. Dat telt toch ook, niet? :)

Maar bon, het is nog een vrij softe rotdag. Er zijn veel ergere dingen die kunnen gebeuren. En het blijven grotendeels luxeklachten. Maar op mijn blog mag ik wel eens wat zagen, toch? :)

 

Puntjes tellen

26 maart 2012

Ik had het hier al eens vermeld: ik ben terug begonnen met punten tellen via Weight Watchers om die allerlaatste zwangerschapskilo’s kwijt te geraken. En hetgeen ik toen overwoog, maar nog niet helemaal durfde, doe ik sinds 2 maanden wel: naar de bijeenkomsten van WW gaan in de buurt. Directe aanleiding was een collega die ook naar die bijeenkomsten ging. We zitten niet in dezelfde groep, maar het helpt wel als extra motivatie en ondersteuning.

Ik ben gestart op 31 januari en ben nu, 8 weken later, 4,4 kilo kwijt. Wehey! Iets meer dan een halve kilo per week. Een mooi gemiddelde. Niet spectaculair, maar wel ok. En elke week is er al iets afgegaan en niet erbij, dus dat alleen al is al hoopgevend.

Mijn streefdoel begin januari was 6 kilo verliezen, maar dat doel heb ik ondertussen al wat scherper gesteld. Ik wil er nu zeker nog 5 kwijt, maar 8 mag ook. Dat is het maximum. Nu zit ik trouwens al aan een gewicht dat ik woog ‘tussen Nora en Marie’. En 2 kilo minder en ik zit aan hoeveel ik woog voor ik zwanger werd van Nora. En 5 kilo minder en ik weeg evenveel als op mijn trouwdag. Opnieuw in mijn trouwkleed kunnen, het zou wel de max zijn :)
Het gaat de goeie kant op dus! En ik begin het sinds een week ofzo ook echt te merken aan mezelf en mijn kleren. Broeken die 3 maanden geleden net gepast of wat krap waren, zijn nu te groot. En nog beter: kledij en broeken die ik een half jaar geleden niet over mijn heupen kreeg, zijn nu gepast. Soms zelfs al te groot. Zalig, jong.
Dat extra shoppen binnenkort nemen we er uiteraard met plezier bij…

Maar hoe vlot gaat dat punten tellen en afwegen en naar de ‘weging’ gaan?
Awel, dat gaat redelijk. Ik moet wel zeggen dat ik al het een en ander wist van gezonde voeding en ik al goed wist wat wel en niet verraderlijk is als het op calorieën en punten aankomt. Beroepshalve maar ook omdat ik 9 jaar geleden al Weight Watchers gevolgd heb. Dus het hele puntensysteem en de principes waren niet helemaal nieuw. En ik at sowieso al veel fruit en groenten en at over het algemeen niet heel ongezond. Wel schrok ik er opnieuw van hoe ‘weinig’ brood ik mag eten bijvoorbeeld. Een van mijn zwakke punten. Ik kan veel brood eten, zeker als het lekker vers is. Ook moeilijk als de kinderen na school een boterham eten en ik eigenlijk niet mag mee-eten omdat man en ik later op de avond nog gekookt eten. Ik probeer dan in de plaats een stuk fruit te eten (maar aangezien ik overdag veel fruit eet, heb ik daar vaak geen zin meer in) of probeer ik iets anders te doen waardoor ik niet voortdurend mee aan tafel moet zitten: opruimen, het koken al wat voorbereiden, lezen, smartphone-en,…
In begin was het ook afkicken van het ‘snacken’  ’s avonds in de zetel. Nu probeer ik me tevreden te stellen met wat gesneden fruit in de zetel ’s avonds. Of spaar ik enkele punten zodat ik nog een chocolaatje of een koekje kan eten.
De grootste obstakels zijn natuurlijk de etentjes of bij familie gaan eten of feestjes met taart en cakejes. Persoonlijk heb ik het dan moeilijk om te weerstaan aan al die verleidingen. Me beperken tot 1 stuk taart, ok, geen probleem. Maar dan nadien ook nog mezelf beperken tot 1 pistolet met mager beleg in plaats van toch nog eens te gaan voor tonijnsla of garnaalsla, dat lukt me dus meestal niet. Maar ik leg mij daar dan ook bij neer. Ik eet (en ‘zondig’) dan maar tel het ook wel en schrijf het op.
Gelukkig  hebben we naast ons dagpuntentotaal ook 49 extra weekpunten die je kan (maar niet moet) opsouperen. Ofwel elke dag een beetje, ofwel een heleboel in het weekend. Een leuk extraatje alleszins. Hoewel het mij nog niet gelukt is om ál die weekpunten op te eten. Ergens blijft er nog een psychologische drempel om dat te doen. Alsof ik denk dat ik niet kán vermageren als ik mezelf moet aansporen om meer te eten… Ja, raar.

Wat ik persoonlijk heel goed vind aan het WW gedoe is dat je éigenlijk nog alles mág eten. Het is niet zo dat chocola, snoep, chips, wijn, .. niet.meer.mag. Neen, het mag wel. Maar in beperkte mate. En afwegen en tellen. Verslaafd aan dagelijks een portie chips (of chocola of wijn)? Geen probleem, hou wat punten over zodat je ‘ s avonds in de zetel kan genieten van een (kleine) portie chips of een glaasje wijn. Zonder schuldgevoel.

Uiteraard blijft het een dieet en moet je soms wel ‘neen’ zeggen terwijl gans je lijf JA roept (denk: paaseitjes, oliebollen, frieten, chocoladekoeken,…). Ik probeer mijn doel dan voor ogen te stellen en op mijn tanden te bijten. Of in een stuk fruit of in een saaie, droge rijstkoek. Of kauwgom! Mijn eeuwige verslaving. Met de V6 als favoriet.

Het afwegen en tellen is wel arbeids- en tijdsintensief. Gelukkig is er Weight Watchers Online wat het tellen al wat makkelijker maakt. En oefening baart kunst. Op den duur ken je van veel produkten het puntenaantal van buiten. Dé truuk is wel om ALTIJD je puntenaantal strict bij te houden. En niet te vaak denken: “ik onthou het wel”. Of ‘ongeveer tellen’ want bewust of onbewust tel je te weinig. Als je ’s avonds zwart op wit ziet staan dat je nog maar 0 of 1 punt maar over hebt, helpt het echt wel een beetje om te kunnen weerstaan aan die zak chips.
En ik kan het hier wel allemaal uitleggen, maar het blijft bij mij nog een groot werkpunt, dat opschrijven. Ik tel meestal wel in mijn hoofd, zeker nu ik het puntenaantal van veel dingen al goed ken, maar ik schrijf (of typ) het nog te weinig op.

En die bijeenkomsten? Ik was ongelofelijk nerveus die eerste keer. Vooral omdat ik er een verkeerd beeld van had: een 15-tal kletswijven die in een grote kring zitten en waar je elke week iets moét zeggen en een bekentenis moet doen. Niet dus, he. Wat een opluchting toen bleek dat de stoelen gewoon in rijen stonden en niet in een kring. En dat je vooral moet luisteren naar de coach en niet verplicht bent om iets te zeggen. Hoewel het de laatste twee keer plots well interactief werd. Nu heb ik er eigenlijk geen probleem meer mee om iets te moeten zeggen. Uiteindelijk kies je nog steeds zelf wat en hoeveel je vertelt. Anderzijds, we zitten daar allemaal met hetzelfde probleem en dezelfde zorgen en zwakke punten. Want dat valt echt wel op. Dingen waar ik mee worstel of die ik moeilijk vind, daar sukkelen anderen óók mee. En dat is echt wel een troost. Je pikt er ook veel tips en advies op.
In begin was ik heel enthousiast over de coach, maar het enthousiasme is jammer genoeg een beetje aan het minderen. Ik begin te merken dat ze wel heel erg vaak in herhaling valt. Sommige anekdotes die ik de eerste keer grappig vond, heb ik ondertussen al 4 keer gehoord. En daar kan ik me soms wel eens aan ergeren. Qua inhoud vertelt ze mij ook geen echt nieuwe dingen, behalve soms wat concrete tips. Je kan ook gaan om je enkel te laten wegen (tegen betaling…) en dan naar huis gaan. Maar dat kan ik dan weer niet. Ik ben een strever en als ik aan iets begin, wil ik het helemaal doen en goed doen.

Die laatste 5 (of 8…) kilo: ze gaan eraan!

Het enige dat ik me afvraag. Als ik mijn streefgewicht bereikt heb, is het uiteraard de bedoeling dat ik op gewicht blijf. En als ik nu zie hoe erg ik moet opletten en hoe strict ik moet tellen en hoe weinig ik aan die extra weekpunten kom, ben ik bang dat ik verdomd heel hard op mijn eten zal moeten letten om op gewicht te blijven. Slechts heel af en toe zondigen zonder teveel foliekes. Ik kan daar soms nogal een beetje gefrustreerd van lopen, nu al. Want ik eet toch zo graag. En veel ook, soms. Het zou makkelijker zijn moest ik enkele maatjes meer eigenlijk niet zo erg vinden.  Moest ik er mij kunnen bij neerleggen. Maar dat kan ik niet, heb ik ontdekt. Dus ja, dan tellen we maar puntjes!

We aten vandaag trouwens een ovenschotel met witloof, tomaat, appel en gehakte hazelnoten. Met puree gemaakt met groentenbouillon en een beetje geraspte kaas in plaats van met ei, melk en/of boter. Superlekker!
De kookboeken van Weight Watchers vind ik trouwens een aanrader. Heel makkelijk en handig om alle ingrediënten niet te moeten opzoeken en het totaal puntentotaal te moeten uitrekenen. En de (meeste) diepvries Weight Watchers menuu’tjes zijn ook echt lekker.

 

Voornemens 2012

4 januari 2012

En huppakee, 2012 is gestart!

Meestal doet het me niet zoveel, zo een jaarwissel. Ok, het cijfertje achteraan verandert, maar voor de rest gaat mijn leventje gewoon door.
Maar nu heb ik toch een ander gevoel. Een gevoel van: ik zou graag wat dingen anders zien aan mijn leventje. Ik heb voornemens. Vreselijk cliché en ik geloofde er niet altijd in, maar nu heb ik wel de behoefte om voornemens te maken.

Voorzichtige voornemens, want ik ken mezelf. We zien wel waar we geraken.

Hier zijn ze dan, mijn fameuze voornemens.

  1. Meer genieten. Klinkt  evident en makkelijk, maar het is het toch niet altijd, vind ik.  Ik wil meer openstaan voor mooie dingen die rond mij gebeuren en minder negatief denken en doen. Ook op momenten dat er op het eerste zicht niet veel te genieten valt: tijdens een hectische ochtend bijvoorbeeld die vaak een race tegen de klok is met dochters die wél alle tijd van de wereld hebben, of tijdens een autorit met jengelende, ruziemakende dochters op de achterbank en irritante chauffeurs op de baan, enz. Proberen op een ludieke, ontspannen manier de dames wat te doen haasten in plaats van boos te worden, te dreigen, te zuchten en te blazen. Of een leuk muziekje opzetten en beginnen zingen om het geruzie op de achterbank te overstemmen en ze zodanig af te leiden dat ze stoppen in plaats van me op te jagen en nerveus te worden. Gemakkelijk gezegd natuurlijk en mooi in theorie. De praktijk is vaak wat anders. Maar bon, met vallen en opstaan. De ene dag al wat beter dan de andere.
  2. In aansluiting met het vorige: bewuster leven. Met dank aan Tess voor dit inspirerend blogje. Nagel op de kop, wat ze zegt. Ook ik leef te weinig in het ‘hier en nu’ maar meer in ‘morgen en straks’. Bijna constant ben ik in mijn hoofd bezig met wat ik straks of morgen moet doen of wat ik beter nu zou doen omdat ik daar straks of morgen geen tijd voor heb. Als we terugkomen van een reis ben ik, vanaf we in de auto zitten, al wat slechtgezind omdat ik al zit te denken dat ik straks al het gerief in de koffer moet uitladen en wegleggen. Terug thuis komen van de materniteit was ook steeds een klein beetje afzien: al die cadeautjes, gerief, bloemen, valiezen opruimen. En dat moet dan direct gebeuren, ja. Als ik ben gaan winkelen, ben ik in de auto onderweg naar huis al aan het stressen omdat ik eens thuis zo snel mogelijk de tassen moet/wil leegmaken of de boodschappen uitladen en ondertussen de dochters zonder kleerscheuren aan tafel krijgen. Het feit dat mijn neurotisch brein het niet toelaat van de tassen onaangeroerd uren aan een stuk op tafel of in de auto te laten liggen is uiteraard een bezwarende factor. Ik moét mijn gerief meteen uitladen én op de juiste plaats leggen. In het beste geval kan ik het misschien wel een paar uur uitstellen omdat het echt niet anders kan. Maar niet van harte. Enfin, wat minder neurotisch zijn zou misschien ook een mooi voornemen zijn. Maar we moeten realistisch blijven natuurlijk…
    Door teveel met ‘straks’ en ‘morgen’ bezig te zijn en vooral door er teveel over te stressen, ben ik natuurlijk te weinig bezig met het ‘nu’. En smijt ik mij te weinig in de zetel om even te chillen en te rusten. En als ik dat dan al eens doe, barst er meteen een schuldgevoel los.
    Dus, minder stressen over ‘straks’. Meer chillen.
  3. Minder tv. Minder pc. Ge moet weten, onze weekdag ziet er een beetje als volgt uit: meisjes op tijd op school en onszelf op het werk krijgen, werken, meisjes halen van school/mijn mama/crèche, thuiskomen, boekentassen meteen leegmaken (aja…), zorgen dat de dames elkaars haren niet uittrekken, een boterham eten (hallelujah voor warme maaltijden op school!) en de dochters op tijd in bed krijgen. Nadien opruimen, tafel klaarzetten voor de volgende morgen, wat huishoudelijke stuff en dan… neerploffen in de zetel met laptop op de schoot en tv aan. En het ergste: manlief zit naast mij in de zetel, ook met laptop op de schoot. Niet dezelfde laptop, neen. Zielig eigenlijk, toch?
    Ik wil daar dus iets aan doen. Ik wil geen ‘lege’ avonden meer achter de pc. Of toch niet elke avond meer. Ik wil wat meer leuke en/of nuttige dingen doen. Bewust naar tv of filmpje kijken, muziek opzetten en boek lezen, samen spelletjes spelen, samen puzzelen (moeha!), wat meer met mijn Fotoboeken Project bezig zijn, mijn oneindig To Do lijstje wat verkorten,…
    Maar ik geef toe dat het niet makkelijk zal zijn. Het is zo verleidelijk om te verdwijnen achter de laptop en even weg te zijn in Facebook, Twitter, Blogland enz. Maar te is te. Op den duur heb ik het gevoel dat ik met niets anders bezig ben dan werken, kinderen kweken, kuisen, wassen, strijken. En vegeteren in de zetel. Mijn interessegebied mag wat ruimer worden dan die virtuele wereld, eigenlijk. Een werkpuntje, dus.
  4. Vroeger gaan slapen zodat ik ’s avonds minder moe ben waardoor puntje 3 wat haalbaarder wordt.
  5. Minder shoppen! Helemaal gepikt van Kelly (een geweldige blogmadam die ik al lang volg) die met dit blogstukje al veel mensen geïnspireerd heeft. En terecht.
    Minder shoppen om zo meer te kunnen sparen is natuurlijk een belangrijk argument. Ook wij hebben lening(en) die zichzelf niet betalen, 3 kinderen waar  ook wat geld naartoe gaat en 3 kinderen wiens ouders allebei 4/5 den werken in plaats van voltijds. Dus ja, een beetje opletten soms met wat er uitgegeven wordt is nodig. Maar toch is dat niet het meest doorslaggevende argument. Het is vooral om meer rust in mijn hoofd te verkrijgen. Niet meer constant mee moeten zijn met de laatste modetrends, de hipste hebbedingetjes. Niet meer voortdurend in de verleiding komen van dingen die ik zogezegd echt nodig heb of schijnbaar echt wil of moet hebben. Maar meer loslaten. Beseffen dat we over het algemeen al alles hebben wat we echt nodig hebben. Dat meer kopen echt niet gelukkiger maakt. Dat het goed is zoals het is.
    Maar ik geef toe, het zal niet makkelijk zijn. Ik shop zeker niet elke week, soms zelfs niet elke maand, maar als ik dan eens de tijd en gelegenheid heb om te gaan shoppen voor mezelf of de kinderen, ja, dan kan ik mezelf wel eens laten gaan. Zeker geen poepsjieke dure dingen, integendeel, maar wel veel. En ik geef toe dat ik ook gevoelig ben aan de gedachte dat ik mij beter zal voelen als ik het perfecte paar botten heb of dat geweldig kleedje of die hippe handtas. Wat niet klopt uiteraard. Afkicken, dus. Of toch proberen.
    En uiteraard gaat dit niet over noodzakelijke dingen als eten en basic vezorgingsprodukten. We blijven eten en onszelf wassen. En ja, de meisjes hebben zo nu en dan echt wel eens nieuwe kleren en schoenen nodig, daar valt ook niet aan te ontsnappen. Het gaat vooral om bewuster kopen en mezelf veel meer de vraag stellen: “Heb ik dat wel echt nodig?” En: “Waarom wil ik dat eigenlijk feitelijk zo graag kopen?”.
    En ik beken, zo’n voornemen is net iets makkelijker te maken na een shopping spree waarbij ik mijn garderobe alweer wat aangevuld heb en ik gisteren in de solden een paar zwarte botten gekocht heb *schuldig*. Maar! Ik had nog geen zwarte botten, ha! Enkel bruine botten en die passen niet onder mijn net gekochte zwarte kleedjes, niet waar?
    Ehm, nog veel werk aan de winkel (moeha!), vrees ik.
  6. Van de 10 kilo die ik toen kwijt wou, zijn er ondertussen, 9 maanden later, nog maar 4 verdwenen. Triestig. Nog 6 te gaan dus. Punten tellen via Weight Watchers Online blijkt toch niet zo’n succes te zijn. Vreemd als je weet dat ik 8 jaar geleden wel veel kilo’s vermagerd ben op mezelf via WW. Tja, veel karakter verloren onderweg precies? Maar ik wil ze toch nog erg graag kwijt. 6 kilo minder en ik zit aan mijn gewicht van voor Nora. Zou ik toch echt wel geweldig vinden. Soms, heel soms, overweeg ik om misschien toch maar eens naar de WW bijeenkomsten te gaan. Maar de drempel blijft toch hoog.
    Ondertussen kan ik wel opnieuw 5 km lopen, wehey, en probeer ik dat zoveel mogelijk te doen. In deze winterperiode niet gemakkelijk aangezien het pokkevroeg donker is, maar vorige week toch nog eens gaan lopen na een stop van anderhalve maand. En hopelijk lukt het me deze week ook wel nog eens.
  7. Meer uitspraken, anekdotes van de meisjes bijhouden en noteren. Want ne mens vergeet dat allemaal zo snel.
Voila, dit zijn ze zowat. Benieuwd hoe de eindevaluatie zal luiden op 31 december 2012. Ik hou jullie op de hoogte.

En tot slot wil ik jullie allemaal ook nog een gezond en plezant 2012 wensen! Een jaar vol groot geluk in kleine dingen.

Start 2 Jank

24 juni 2011

Ik doe weer van Start 2 Run met Evy Gruyaert in mijn oortjes. ’t Is te zeggen: ik was al eens begonnen begin april maar rond de paasvakantie opnieuw gestopt. Maar nu dus bijna 2 maanden later opnieuw de draad opgepikt. Ik weet zelfs niet meer welke mijn laatste les was, dus ik heb er ne slag in geslaan en terug begonnen met les 13.

En het gaat vlot en ik geniet zelfs van het lopen. Behalve de eerste twee minuten, dan ga ik telkens een beetje dood. Maar het doet wel deugd. Ik hoop dat ik de reeks kan uitlopen, want ik heb mezelf beloofd dat ik mezelf zo een registratieding voor aan mijn pols cadeau doe als ik 5 km kan lopen. In de hoop dat dat een stimulans is om af en toe blijven 5 km te lopen.
En in de hoop dat daardoor de kilo’s er weer afvliegen, want ondanks het toch echt wel redelijk strikt tellen van puntjes, blijf ik al 3 weken op hetzelfde gewicht hangen. Frustrerend, ik zeg het u. Maar we blijven volharden. Ze zullen er ooit wel afgaan. Het moet.

Maar eigenlijk is dit allemaal een inleiding voor wat ik eigenlijk wou vertellen.
Namelijk dat ik een nieuwe Start2Run-podcast gedownload heb. En betaald. 12,95€. Ketsjing. Ook met Evy Gruyaert maar met eens andere muziek. En dat mocht wel eens want na de lessenreeks al (minstens) 2 keer begonnen te zijn, was ik de muziek lichtekes beu gehoord. Vandaag trouwens gemerkt dat het loopschema precies ook verschilt met de vorige reeks. Het zijn nu 30 lessen (10 weken) in plaats van 27 lessen. Je kan ook kiezen voor 0 tot 5 km in 7 weken (21 lessen), maar dat leek mij een beetje te overmoedig.

En de reeks begon goed: Stromae met “Alors on danse”. Ideaal loopnummer, vind ik. Maar toen begon ik me lichtjes te ergeren aan het gezever en geleuter van Evy tussen en tijdens de loopsessies. Geleuter dat er bij de vorige reeks ook wel al bij was, maar nu dus véél meer aanwezig is. Aja, ze hebben nu ook een boek “Start 2 Run” dat vollenbak gepromoot moet worden. En ze slagen er zelfs in om via mijn oortjes reclame te maken voor het boek “Start 2 Veggie”. Ook met Evy Gruyaert. Evy’tje toch. Aja, want “Wist je dat veel sportmensen ook vegetariërs zijn? Denk maar aan Carl Lewis en *weetvoornaamnietmeer* Navratilova. En *enter belerend gezwets over vleesvervangingsprodukten*” Pas op, niets tegen vegetariërs, echt niet. Maar ik heb echt geen nood aan iemand die me probeert te overtuigen om dat lekker mals stukske vlees te laten als ik aan het afzien ben.

Maar bon, tot daar aan toe. Daar kan ik nog net mee leven.

Maar wat er wél compleet over is. Wat echt wel niet door de beugel kan.
Dat is dat mijn oren plots geteisterd werden door het gejank van die verdomde Justin Biebe. Dat is er echt over, Evy, echt waar. Dat zijn fouten, grote fouten.
Fouten die zelfs Stromae, Mika, Queens of The Stone Age nauwelijks kunnen compenseren.

Tenzij het de bedoeling is dat ik het harder op een lopen zet van miserie. Dat kan ook.

P.S.Weet je wat ik trouwens zonet ontdekt heb? Neen he? Awel, dat ik in september 2008 de lessenreeks al eens helemaal voltooid heb! En ik wist dat dus niet meer! Waar een blog al niet goed voor is. Ik was er echt van overtuigd dat ik al veel keren was begonnen met het loopschema maar nooit helemaal uitgelopen heb. Maar niet dus. Ik heb dus ooit 5 km aan één stuk kunnen lopen. Wauw. 

Puntjes tellen

7 maart 2011

Ik ga er nog maar eens helemaal voor gaan. De strijd tegen de kilo’s. Voor de ik-weet-niet-meer-hoeveelste-keer. Je moet maar eens op de tag WW (Weight Watchers) klikken hiernaast om de ganse evolutie nog eens te zien. Moest ge geïnteresseerd zijn.

Kindjes krijgen enal, wreed plezant en gezellig en tof. Maar man, die kilo’s die blijven plakken na het werpen ervan. Niet leuk! Na Nora 5 kg extra. Na Marie nog eens 5 kg extra die ik na veel moeite bijna een jaar na Marie haar geboorte weer ongeveer (niet helemaal) kwijt was. En nu weer 5 kg extra. Momenteel weeg ik 10 kg meer dan mijn pre-kindjes periode. En ik kan daar heel moeilijk mee leven. Ze moeten eraf! Dat mijn figuur niet meer hetzelfde zal zijn, daar kan ik me bij neerleggen. Maar de weegschaal liegt niet, aan die kilo’s kan ik wel iets doen. Het zou namelijk wel eens tof zijn om terug de broeken te kunnen dragen van voor ik de derde keer zwanger was. Wie weet om ooit terug de broeken te kunnen dragen van voor ik van Marie of – hoho, wie weet – van voor ik van Nora zwanger was. Momenteel kan ik maar een 10de ofzo van mijn kleerkast dragen en ik vind dat zo ongelofelijk frustrerend. Ik heb na de geboorte van Lena 2 nieuwe jeansbroeken gekocht omdat het echt niet anders kon, maar ik vertik het om nog meer nieuwe kledij in mijn huidige maat te kopen…

Maar gemakkelijk is het verdorie niet. Eigenlijk neem ik me vanaf januari al voor om minder/niet te snoepen, minder te eten en te letten op meer fruit en water. En ik steek het op de chronische vermoeidheid en het thuis zitten dat het zo moeilijk gaat. De drang om tussendoor te snoepen is groot en heel moeilijk te weerstaan. En als er geen snoep in huis is (wat eigenlijk de enige efficiënte methode is momenteel), begin ik tussendoor brood te eten. Of de koeken van de kinderen. Hoe erg. Bij een ‘craving’ heb ik echt niets aan een zielig stuk fruit, dan wil ik iets hartiger. Ik heb nu massa’s rijstkoeken gekocht als alternatief. Njam…

Vanaf januari dus al een beetje beginnen lijnen dus. We zijn nu begin maart en ik ben ogot 2 kilo kwijt. En de laatste maand blijft altijd maar hetzelfde cijfer op de weegschaal verschijnen. Dus er zijn hardere maatregelen nodig.

Puntjes tellen. Weight Watchers. Again. Vanaf vandaag.
Ik heb nog zo een boodschappengids met puntenaantallen van heel veel voedingsmiddelen van toen ik 7 jaar geleden op die manier eens 24 kg vermagerde. Hun systeem zou nu helemaal veranderd zijn, maar aangezien ik (nog) geen zin heb om naar de cursussen te gaan, zal het via de oude methode moeten gebeuren. De basis zal wel hetzelfde zijn, veronderstel ik.

De start van mijn zoveelste kilo-strijd hier vermelden is hopelijk een extra stimulans om het vol te houden. En als de drang om in de koekenkast te grabbelen weer te groot wordt, kan ik misschien op Twitter ook wat afleiding en steun vinden ;)

En oh ja, af en toe begin het ook weer te kriebelen om terug te gaan lopen. Vanaf volgende week ofzo. Misschien.

Award

29 oktober 2009

honest_scrap_award11

Ongelofelijk hoe deze award blogland doorkruist. En ik heb de eer om hem ook in ontvangst te nemen, tweemaal! Merci, Karen en Miestaflet!
In ruil mag ik 10 dingen met jullie delen die jullie nog niet weten over mij… Niet makkelijk! Weet ik veel wat ik hier al wel of niet verteld heb. En vooral: er zijn veel dingen die jullie niet weten maar die ik liever ook in het ongewisse laat, ahja.
Maar kijk, het is me toch gelukt om een lijstje te maken:

  1. Ik heb platvoeten. Uitgesproken platvoeten. Mijn voetgewelf zakt gewoon ineen als een kaartenhuisje als ik plat op mijn voeten sta. Veel last heb ik er niet van, tenzij ik zwanger ben (en er ‘wat’ meer gewicht op mijn voetgewelven rust) of als ik te lang met schoenen zonder brug stap.
  2. Ik heb heel lang getwijfeld wat ik zou doen na het 6de middelbaar. Niet getwijfeld dat ik zou voortstuderen, wel getwijfeld over welke richting. De kanshebbers waren rechten, psychologie of geneeskunde. Het is het laatste geworden. Vooral omdat het me mateloos boeit hoe het menselijk lichaam ineenzit en werkt, niet omdat ik later graag specialist of huisarts wou worden. Integendeel zelfs. Alleen drong de vraag wat ik eigenlijk wou gaan doen met geneeskunde zich pas op na een jaar of vijf studeren wat nog heel wat kopzorgen opgeleverd heeft.
    Ik ben er trouwens zeker van dat ik geen geneeskunde zou gedaan hebben, indien ik een ingangsexamen moest doen. Wij waren het laatste jaar dat dit niet moest doen. Of hoe een toekomst van iets kleins kan afhangen.
  3. Ik heb een neuspiercing, maar dat hadden jullie misschien al gezien. Maar ik heb ook een tattoo. Dat wisten jullie nog niet he? :) Op mijn schouderblad. Rechts. Al 10 jaar of zo. Een jeugdzonde. Nuja, ik zie het niet echt als een zonde, misschien eerder een bevlieging. Hoewel ik er toen wel van overtuigd was dat ik er lang en goed over nagedacht had :) Spijt heb ik zeker niet, het is en blijft iets van mezelf en een herinnering aan hoe en wie ik toen was. En nog steeds ben. En? Zijn jullie al een beetje benieuwd naar wat voor tattoo er op mijn schouder staat te blinken? Tja, ik ga hier nu ook niet alles verklappen eh :)
  4. Ik heb vroeger 5 jaar tekenacademie gevolgd. Het grappige is dat je dat absoluut niet zou zeggen als je me nu ziet sukkelen als ik iets moet tekenen. Ik was vooral goed in natekenen :) En nog vroegerder heb ik een paar jaar toestelturnen gevolgd.
  5. Ik heb tot mijn 6 jaar geduimzuigd. Rond mijn 6 jaar moest ik geopereerd worden aan mijn poliepen, verbleef ik een nachtje in het ziekenhuis met een baxter aan mijn linkerarm. De arm waar mijn duim aan vasthangt waarop ik zoog. En waarop ik toen niet meer kon zuigen. Ik herinner me die nacht nog heel levendig: veel geween en weinig geslaap. Sindsdien ben ik afgekickt. ’t Werd wel zo een beetje tijd natuurlijk.
  6. Ik ben een stresskip. In plaats van te genieten van vanalles en nog wat, kan ik enkel denken aan wat er fout kan en zal gaan, wat er nog moet gebeuren, wat er misschien niet in orde is. En ook een beetje paranoïde en behoorlijk onzeker. Constant afvragen wat een ander denkt, vindt, zegt. En mijn gedrag daar voortdurend aan proberen aanpassen. Vermoeiend! Hoewel ik dat eigenlijk absoluut niet wil zijn.
    Maar! Ik merk verbetering op bij mezelf. Onder andere dankzij mijn ventje die mij daarin bewust en onbewust probeert te temperen.
  7. Ik telefoneer niet graag. Zoals heel veel mensen heb ik via dit stokje mogen ontdekken :) Het rare is dat ik het niet erg vind om korte zakelijke telefoontjes te doen om iets te regelen, vragen of af te spreken. Maar ik vind het minder leuk om naar vrienden of familie te bellen om te vragen hoe het gaat of om eens af te spreken. Raar he. Niet omdat ik die mensen niet wil horen, integendeel. Ik weet eigenlijk niet waarom niet. Ik denk ergens angst voor stiltes die aan de telefoon veel ambetanter zijn dan in het echt. Als ik echt een concrete vraag heb, dan lukt het namelijk wel. En face-to-face gesprekken gaan gelukkig ook wel vlotjes. Tenzij bij mensen die ik niet goed ken, dan ben ik weer verlegen.
  8. Ik kan maar gerust gaan slapen als ik weet wat ik en de meisjes de volgende dag zullen aandoen (en het moet nog klaarliggen ook). En dat is niet enkel om de ochtendrush wat vlotter en makkelijker te doen verlopen. Dat is vooral omdat ik echt niet kan slapen als ik niet weet wat ik ga aandoen. En voor een speciale gelegenheid of feestje of zo weet ik het liefst al een paar dagen op voorhand voor mijn eigen gemoedsrust. En ik hou van plannetjes en lijstjes. Ik ben er zelfs gek op. Als mijn man en ik samen verlof hebben, moét ik een overzichtje maken en de dagen plannen. En dat zijn echt niet enkel onaangename taakjes (vooraleer je massaal manlief gaat beklagen :p), maar ook leuke dingen. Maar een verlof is nu eenmaal een ideale gelegenheid om ons huis en tuin wat verder af te werken en dat moet gepland en genoteerd worden. Dan pas is er rust in mijn hoofd. En soms blijft er al eens een dagje blanco ook: hoe wild is dat!? Ook nu tijdens mijn ouderschapsverlof heb ik een “To Do”-lijstje waarbij ik me telkens oprecht gelukkig en euforisch voel als ik iets kan doorstrepen. Ik word trouwens al een pak rustiger als ik al die dingen die nog moeten gedaan worden en die mij onrustig maken al gewoon overzichtelijk in een lijstje kan zetten. Een controlefreak? Ik? Moh.
  9. Exact 6 jaar geleden ben ik in 6 maanden 24 kilo vermagerd. ’t Was nodig ook. Via Weight Watchers. Niet via bijeenkomsten, maar op mijn eentje. Ben ik best wel trots op eigenlijk. Ik kan me nu trouwens nog nauwelijks voorstellen hoe ik dat klaargespeeld heb, want nu lukt het me nog niet om 6 kilo te vermageren in 24 weken…
  10. Vandaar: Sinds maandag 26 oktober ga ik er weer (en weer) eens voor om nog wat te vermageren. Ik modder opnieuw een hele tijd maar wat aan met halfslachtige voornemens om nu echt eens op mijn eten te letten maar toch verzin ik telkens wel een excuus om toch dat stuk chocola voor de tv op te eten. Ik probeer opnieuw mijn eten te wegen en punten te tellen. Maar verdorie, dat is echt niet gemakkelijk als je niet enkel voor jezelf kookt.
    Maar ik ga er deze keer echt wel voor. Weg met die spannende broeken!

De award doorgeven ga ik niet doen wegens – ehm – vooral te lui. Maar: als je 10 dingen kwijt wil over jezelf: vangen!

-7: 11 weken

23 maart 2009

– 5,5 kg.

De laatste weken gaat het wel tergend traag en soms is er zelfs een week waarbij er niets nauwelijks iets afgaat. Behoorlijk frustrerend af en toe, maar ik blijf wel volhouden. Het punten tellen lukt nog steeds redelijk, al heb ik met mezelf ondertussen wel afgesproken dat ik in het weekend minder of soms zelfs eens niet tel.

Nog 1,5 kg te gaan dus. Tenzij ik tegen dan beslis dat ik nog enkele kilootjes meer kwijt wil…

Oh, en het voornemen om opnieuw te starten met lopen begint ook weer te sluimeren in mijn hoofd. Maar het is nog afwachten of en wanneer deze gedachte in actie zal worden omgezet.