Secret Santa – editie 2012

Geplaatst 13 november 2012 door Tamara
Categorieën: Bloggen

De geweldige Secret Santa actie van de  geweldigere Tess is  terug! En dat mogen we niet missen natuurlijk. Een van de redenen waarom deze blog weer wat lezen ingeblazen werd, ha!

Meedoen is de boodschap. Echt! Het is de vierde keer op rij dat het initiatief bestaat (en ik meedoe) en nog geen enkele keer een seconde spijt gehad. De spanning. Het brainstormen. Het rondsnuisteren. Nieuwe blogs ontdekken. Cadeautje geven. Cadeautje krijgen. Heel plezant, echt wel.

Alle info vind je hier! Inschrijven graag. Nu.

 

 

 

En merci, Tess, om dit opnieuw te willen organiseren. U rock :)

Advertenties

6!

Geplaatst 13 november 2012 door Tamara
Categorieën: 6 jaar, Nora

Nora wordt verdorie groot. 6 jaar begot!

Bijna 2 maanden geleden al eigenlijk *schaam*.  Maar die blogstilte he…

Toch nog een superdikke proficiat voor mijn lief, mooi, koppig, soms snel boos, uiterst behulpzaam, slim, verantwoordelijk, bemoederend, oudste spook.

En wat worden ze snel  groot vanaf het 1ste leerjaar en 7de levensjaar. Een echt meisje, lang geen kleuter meer. Een mini-persoontje. Met wie je nog beter kan onderhandelen, babbelen en redeneren. I luv it. And her.

 

 

Breek de stilte?

Geplaatst 13 november 2012 door Tamara
Categorieën: Bloggen

Wel, hallo daar! Als dat niet lang geleden is. We leven nog, ja.
Maar het leven heeft hier eventjes serieuze turbulente watertjes doorzwommen. Maar daarover later eens meer. Of neen, waarschijnlijk toch maar niet.

Het belangrijkste is dat de patatjes terug online zijn. Of toch zoveel mogelijk. We zien wel hoe het hier uitdraait. Misschien blijft de blog bestaan. Of komt er een andere. Of gaat ze helemaal weg. Ik laat het de tijd een beetje uitwijzen.

Maar het voelt wel goed om – een klein beetje – terug te zijn. Op alle vlakken.

En ik ga een poging doen om jullie blogs ook opnieuw te volgen. Nadat ik de 500 unread items ga markeren als gelezen. Waarvoor op voorbaat sorry.
Hoewel, ik denk niet dat mijn neurotisch brein dat echt kan…
Mja, some things never change, i guess.

 

Landal De Vlegge

Geplaatst 26 augustus 2012 door Tamara
Categorieën: Gezin, Reis

We gingen voor het derde jaar op rij een weekje op vakantie naar Nederland. Naar Sibculo, een dorpje in Overijssel, vlakbij de Duitse grens. We zijn begin juli vertrokken en ondertussen is de vakantie weer bijna voorbij, dus hoog tijd voor een verslagje en wat foto’s, me dunkt!

  • Deze keer gingen we een voor Landal vakantieparken in plaats van Roompot. Heel goed meegevallen! Verzorgd, proper park en huisje. Wel net iets moderner en properder afgewerkt dan bij Roompot was onze indruk.
  • Slecht weer gehad. Echt slecht weer gehad. Elke dag regen. Sommige dagen ganse dag door regen. Andere dagen een beetje zon tussen de buien door. We zaten in een park met een zwemvijver en strand en één namiddag hebben we daar toch een paar uurtjes kunnen vertoeven. Nora en Marie in zwembroek, wij in t-shirt en toch beetje bibberend.

  • En Nora doet al eens graag van fotomodel:

  • Gelukkig was er een binnenspeeltuin in de buurt. En Plopsa Indoor Coevorden! Ik vermoed dat dat bij de kinderen toch het hoogtepunt van de vakantie was. En daarvoor moet je dan 3u30 met de auto rijden… Maar goed.

  • Naar dierenpark Emmen zijn we ook geweest. “De mooiste dierentuin van Nederland”. In de regen jammer genoeg. Hoogtepunt daar was hoe een indrukwekkende leeuw die zich duidelijk verveelde, het op Nora gemunt had en haar ‘aanviel’. Gelukkig met glas ertussen. Uiteraard. Maar het zag er toch behoorlijk indrukwekkend uit. En Nora was helemaal niet bang, maar genoot vooral van de aandacht van de mensen rond haar. Vorig jaareen slang rond haar nek, dit jaar een klauwende leeuw, what’s next?


  • De zomervakantie was voor de Nederlanders nog niet gestart toen wij er waren. Voordeel: rustig in het vakantiepark, nauwelijks moeten aanschuiven in Plopsa Indoor, nergens grote drukte. Nadeel: nog geen kinderanimatie in het park. En bij het slechte weer was dat wel héél erg spijtig.
  • Lena heeft een zandfobie. Fobie, ja. Als ze nog maar zand ziet of – o wee – zand aan haar voeten voelt, trekt ze beentjes in, wil ze niet en ik zeg wel degelijk NIET in het zand gaan staan en begint ze hysterisch te brullen. En ze kan het lang volhouden, hebben we gemerkt. Haar lokken met een speeltuig op de speeltuin, water of zelfs een koekje, het helpt niet. Ze blijft stokstijf staan en hartverscheurend brullen. Tof zo in een park met zwemvijver en strand en een speeltuin met allemaal zand. “Gelukkig” was het niet echt strand- en speeltuinweer…

    Hoog en droog. En vooral zandloos. Dan kon ze wel lachen.

    Als iemand tips heeft trouwens om haar van die fobie te verlossen, shoot! Al zal het vanzelf ook wel overgaan, vermoed ik. Heb nog niet veel volwassen mensen zien hysterisch brullen op het strand. Then again, die vertonen zich dan ook gewoon niet op het strand waarschijnlijk. Maar toch. Het zal er wel uitgroeien zeker? Geen idee hoe ze het heeft opgelopen eigenlijk. Van gras was ze in begin ook niet zot, maar dat ging nog redelijk snel over.

  • Onszelf maar vooral de kinderen bezig houden bij regenweer en in een niet zo groot huisje: een uitdaging! Gelukkig hadden we een dvd speler, dvd’s, speelgoed, papier, potloden en gezelschapsspelletjes. Op den duur was een uitstap naar de supermarkt al een verademing!

  • Ik zeg het elke keer opnieuw als we in Nederland (of elders) zijn: dat we verdorie niet mogen klagen over de Belgische keuken en restaurants! Een eenvoudig pastaatje, al was het maar een gewone spaghetti is zo moeilijk te vinden. En een simpel belegd broodje kennen ze ook niet. Weinig variatie op de kaart ook. En vaak heel vettig bereide en wakke frietjes. Awoert!
  • Al bij al was het uiteraard wel fijn om eens weg te zijn uit de dagelijkse sleur en samen leuke dingen te doen. En hebben we ervan genoten!

 

En dat ons kleinste verdorie groot wordt!

Exit K1 en K3

Geplaatst 30 juni 2012 door Tamara
Categorieën: Marie, Nora, School

Het schooljaar zit er weer op. Marie exit 1ste kleuter. Nora exit 3de kleuter. Ons oudste haar laatste dag in de kleuterklas zit erop. Help. Het deed vrijdagmorgen toch wel een beetje raar, moet ik zeggen. Einde van een tijdperkje.

In september naar het eerste leerjaar dus. Zo groot! Maar ook heel spannend en leuk. Ik kijk er bijna net zo hard naar uit als Nora zelf.

Opvallend was dat geen van beide eigenlijk verdriet hadden dat ze hun juf moesten verlaten. Ook al vinden ze hun juf geweldig en fantastisch, daar ben ik zeker van. Trots waren ze wel. Supertrots op de cadeautjes die ze aan hun juf mochten geven. Nora kon vrijdagmorgen niet snel genoeg op school zijn en Marie, die zich altijd al in extremen gedraagt, wist met zichzelf geen blijf uit enthousiasme. Ze huppelde en sprong. En gaf het zakje met het cadeautje erin  knuffels en kusjes…

En dit maakten ze:

 

Nora versierde een houten doos waar de juf een Kleenex doos kan in plaatsen. En Marie versierde met textielstift een keukenschort. Of knutselschort.

Gekocht in de Banier trouwens. En gelukkig was ik voorzienig en had ik van elk 2 exemplaren aangeschaft…

Kinderpraat

Geplaatst 25 juni 2012 door Tamara
Categorieën: Kinderklap, Marie, Nora

Na het badjesmoment. Marie is afgedroogd en aangekleed en mag al naar beneden gaan. Papa benadrukt dat ze heel voorzichtig moet zijn op de trap (nog wat natte, glibberige voetjes in combinatie met een uitbundige Marie, weetwel). Marie reageert – zoals gewoonlijk – helemaal niet op wat manlief zegt waarop papa nogmaals vraagt of ze hem gehoord heeft en of ze voorzichtig wil zijn op de trap.

Marie slaakt een diepe zucht, plaatst handen in haar zij, hoofd schuin en met overdreven veel expressie en vooral heel veel air antwoordt ze:

“Jaaaa-aaa papa! Is ’t nen nieuwen trap misschien ofwa?!”

Inclusief geroloog.

                                                  ***

Gisteren. Terwijl Nora en Marie met papa rijsttaart aan het maken waren en ik aan de laptop foto’s aan het sorteren was. Oh zo huiselijk. Enkel een wat omgekeerd rollenpatroon, maar goed.
Nora is de kom rijstpap aan het uitlikken met de pannenlikker. Met heel veel smaak.

Ineens zegt ze doodserieus:

“Ik ben een lekmeisje. Iedereen mag mij lekken.”

Oh boy!

Over sneetjes in boterhammen en gebroken dinokoeken

Geplaatst 24 juni 2012 door Tamara
Categorieën: Gedrag, Gezin, Kleine Ergernissen, Lena, Marie, Nora, Zonder categorie

Toen je me vorig jaar deze tijd zou gevraagd hebben hoe dat nu is met drie kindjes zou ik gezegd hebben: “Awel, dat valt eigenlijk wel mee. Beetje druk soms ongetwijfeld. Maar het is te doen. En het is vooral leuk, gezellig en plezant.” Toen waren de dochters 4 en een half jaar, 3 jaar en 6 maanden oud.

Fast Forward. Een jaar.

Als ze me nu dezelfde vraag zouden stellen zou ik zeggen dat het toch behoorlijk pokkedruk is met een 5 en een half jarige, een 4 jarige en een anderhalf jarige. Drukker dan vorig jaar. En lastig soms. En uitputtend. En heel soms ook een beetje met gezucht, niet altijd evenveel geduld en met lichte tegenzin aan de avondspits beginnen. En ook de weekends zijn niet altijd een moment van rust. En stiekem ook een beetje uitkijken naar de moment dat ze alledrie wat ouder zijn. En het iets minder intensief wordt. Hoop ik toch althans.
Uiteraard is het ook nog wel heel leuk, gezellig en plezant. En zie ik mijn monsters doodgraag.

’t Ligt aan de leeftijd denk ik.

Lena was vorig jaar een half jaar en een gemakkelijke baby. Als je haar ergens legde of zette waar ze haar oudere zussen kon bekijken was die voor lange tijd content. En ze sliep nog in de voor- en namiddag. En was gemakkelijk afgeleid en entertainbaar. Easy.
Nu is ze bijna 19 maanden. En peuterpuberteit kicked in, hallelujah! Dat ze een eigen willetje heeft, amai niet. Spullen bewust op de grond gooien, hoofd tegen tafel of grond bonken, slaan, bijten, stampen met benen en voeten. The whole package. En dat je dat niet zou zeggen als je haar onschuldig lief engelengezichtje met haar blonde krulletjes ziet. En dat ze vaak heel luid moet roepen om boven het andere lawaai te komen. Irriterend tergend luid gekrijs. Soms omdat ze boos is. Maar soms ook zomaar. Voor de fun. Of om reactie uit te lokken.

Vooral reactie van Marie. Lena en Marie, 2 handen op 1 buik. Lena kijkt aan tafel bewust naar Marie, doet een beetje zot omdat ze weet dat Marie meteen (luid!) begint te lachen en mee onnozel te doen. En te dansen, wiebelen, prutsen. En morsen. Maar niet of nauwelijks eten. Geestig!
Marie die van de ‘terrible 2’ naar de ‘happy 3’ en nu naar de ‘vreselijke 4’ ging. Alsof hysterische buien stoppen als kinderen geen 2 meer zijn. Moe-ha. 5 op een dag gemiddeld. Brullen, krijsen, roepen, tieren. Om niets. Of ja, wel om iets: omdat papa het durfde om een piepklein sneetje in haar boterham met korreltjes te doen zodat ze haar boterham zelf makkelijker kon dichtdoen. Dat doe je natuurlijk niet, the horror. Resultaat: gebrul, gekrijs, getier. En een nieuwe boterham eisen (right). En nog duizend keer meer gebrul, gekrijs en getier als de tijd om is en ik de boterham in de frigo legde en ze zonder eten naar school mocht. En nadien nog een huilbui omdat haar dinokoek voor op school op de grond viel en brak en nadien opnieuw een huilbui omdat ik haar ondertussen een nieuw zakje dinokoeken gaf en boos werd omdat de koeken niet kapot waren en ze de koeken zélf moest breken voor in haar koekendoosje te stoppen. En dan schiet ik in de lach. En wordt ze nog wat bozer.
Geestig, dus, zo een temperamentvol Marie’tje.
Een Marie’tje ook DIE GEEN OREN HEEFT! Allez, ze heeft er wel uiteraard. En ze functioneren goed ook. Maar het is van niet willen. Alles 16 keer moeten vragen eer ze het doet. Ook simpele vragen of verzoeken. Zelfs verzoeken die ze niet erg vindt van te doen. Geen reactie. Ook geen ‘ok’ of ‘neen’. Niets. Doodirritant! En voortdurend afgeleid als ze met iets bezig is.
En elke keer als er haar iets niet aanstaat: luid beginnen roepen en wenen in plaats van rustig te zeggen wat het probleem is. Echt tergend luid. En niet willen stoppen. Ik word daar horendol van.
Ik heb ze nog graag hoor, ons Marie. Heel graag. Ze is nog steeds extreem schattig, lief, flink (bij momenten) en grappig . En we merken dat het soms sterker is dan zichzelf, dat ongewenst gedrag. Dus proberen we te negeren en te time-outen. Niet altijd gemakkelijk weliswaar…

En Nora. Nora is eigenlijk ongelofelijk voorbeeldig momenteel. Wel wat eigenwijs soms. En extreem willen beter weten. En altijd een stapje verder willen gaan. Bvb. als ik zeg “niet lopen” in een drukke straat of op een parking, begint ze te huppelen. “Ik loop toch niet, mama?” *insert roloog*. Of “Daar aan die paal wachten op ons, Nora” waarna ze 7 meter na die paal stopt. “Aaah dié paal! Ik had die wel niet gezien eh.” Right.
Maar bon. Ge kunt daar wel al eens mee babbelen en onderhandelen. En dingen uitleggen waar ze dan ook oren naar heeft.
Dat ze bijna 6 wordt, begot. En.naar.het.eerste.leerjaar.gaat. *ineenkrimpend hart*.
Maar ik kijk daar stiekem ook wel heel erg naar uit. Bijna net zo hard als zijzelf.

Tot zover het geklaag. Het is bijna vakantie. Ook voor mij. Anderhalve maand. Rust! Geen schooldruk! Geen opgejaagde ochtend- en avondspitsen!
Hoewel vakantie met drie klein kinders… Heel erg rustig zal het ook wel niet zijn. Maar leve de dans- en sportkampen!